ne sevincim var benim,
ne hüznüm...
bana dünlerden tek kalan,
gözyaşlarım...

damlalarla tükenmeyecek kadar
çığlıklara sığmayacak kadar
gözyaşlarım...

ne dostlarım var benim
ne komşularım ne akrabalarım
bugünümde tek olan,
yalnızlığım...

huzurlu ve mutlu...
uykulu ve uyuşuk...
yalnızlığım...

ne kitaplarım var benim
ne param ne pulum
yarınlarıma tek kalan...

"küçük bir kız yolun kenarında düşen bebeğini kaldırırken, kendini onun yanında buluyor..."

belkide bu yüzdendi
bana uzanan elleri tutmayışım...
çünkü her zaman bu böyledir.

birine yardım etmek istersiniz,
girdiği çıkmazdan çıkabilmesi için...
elinizi uzatırsınız...

sanırım yapılacak en büyük hatadır.

onun yanında olmaya,
sorunlarını çözmeye,
ve her şeyin geçici olduğuna
inandırmaya...

tek istediğim
herşeyin eskisi gibi olmasıydı
herşey eskiye dönerse
belki kaybettiklerime kavuşabilirdim
bir süre çabaladım
sonra farkettimki
evet,herşey eskisi gibi yerli yerindeydi
odam,masam,yatağım hatta terliklerim...
ama insanlar
insanlar fazlasıyla değişmişlerdi
tıpkı benim gibi
ne ben aynıydım ne diğerleri

ve olmadı hiçbir şey eskisi gibi...
ve kazanamadım ben kaybettiklerimi...
kazanamadım......

sen bir pisliksin
evet,gerçektende öylesin
şu suratına bir bak
evet,temiz
ama gözlerin...
gözlerin hırsla bakıyor bana
sözlerin hızla saldırıyor bana
ellerin...
ellerinde bir kalem,
sanki gözlerimi oyacak