bilmiyorum belki de kendimi kandırıyorum, belki de hatırladıklarım sadece hatırlamak istediklerim.

nerdeyse hiç tanımadığım, çok uzak geçmişimden biri, zaten piminin çekilmesini bekleyen beni tetikleyici bi kaç şey söyledi ve bum; çünkü kendimi sevmem pek, neden mi, ahah, diye saçmalayarak başlayıp bi sürü şey anlattım ona. bi kez daha kendimi ele verdim ve devam etmekteyim. yine de ukala olmayı öğreniyorum sanırım; herşeye rağmen daima "ben iyiyim" diyebilmeyi. insanlar...

Eskiden benim de vardı söylediklerimde, o abartma payı. Genelde kendi kendimi kandırırdım tabi, açar günlüğüme yaşamanın bana ne kadar büyük-devasa-dayanılmaz bi acı verdiğinden filan bahsederdim. Sonra bu fikre hapsoldum. Benim için bu, etraftaki saçmalıkların-gereksiz koşuşturmacaların farkında olmak ve kendime dürüst olmak demekti. Bi'şeylerin umrumda olduğunu kanıtlamak için hep mutsuz olmalıydım; böylesine sefil ve acınası bi yerde yaşayan kimse mutlu olmayı hak etmiyordu çünkü. Eheh, şimdi...

Zaman kavramını kaybettiğim bir gece uzak ülkenin hiç ayak basılmamış uçurumundan aşağı baktım. Burdan bakınca ne küçüktü oysa herşey. Basitti, çünkü hepimiz aslında birer boşluktuk ve bir başka boşlukta debelenip duruyorduk. Öfkem manasızdı. Bir imkansızlığın-hiçliğin parçasıydık -ki elimiz kolumuz bağlıydı dikenli tellerle. Amaçlar, idealler parçalarken bizi, aslında herhangi birşey yapılması gerekmediğinin farkında değildi kimse; gereklilik bir şeyler değiştirilebilirse olmalıydı çünkü. Oysa...