başıma bela almakta çok ustayım. düzenli ve normal düzeyde belalarla uğraşmak heralde sıkıcı geliyor. böyle uzun dönem sıkılıp sonra büyük boğuşmalar istiyorum. istesem bunu da yapmayabileceğimi biliyorum. ama onun da sonuçları olacak ve hiç sevmeyeceğim bu sonuçları. neticede söylemek istediğim penguen'in deniz ensari köşesinden bir replik: merhaba demekten aciz insanlarız. ondan sonra dünya barışıymış.

Bu 'choosing sides' berbat bir şey. Keşke hiç yaşamasam bunu, çocuk olsam. Öyle de olacağım hiç konuşmayacağım bu konular hakkında. Amaaa, en konuşmayan insanın bile bir sırdaşı vardır. Bu blog da benim sırdaşım.

Konuya gelirsek; Ahmet Kaya sevmeyen hatta lanet okuyan bir sürü insan var. Seven bir o kadar. Fidel Castro benden uzak olsun diyen de var koçum benim diyen de. Şimdi böyle dünyayı ne yapayım ben? Ahmet Kaya sevmeyenin ağzını yüzünü sikiyim! Duygusal oldu...

anarşist düşünceler içerisindeydim son iki yıldır. zaten küçüklüğümden beri insanların yaşayışını değiştirmek sürekli birileriyle tartışmak düşüncemi kabul ettirmeye çalışmak gibi pis huylarım vardı. muhalefetin de önde gideniydim hep.

greenpeace'in reflektörlü kıyafetler giyip santral yapılacak yere kıpırdaman yatıp kalkmama eylemi vardı 'nükleerden öldük yatıyoruz' temalı. hoşuma gidiyordu. sonra bir duvara yazı yazmaz halk. içinden geleni binlerce kişiye haykıramaz korkar....

küçükken dediğim kreş ve ilkokul 3'e kadar falan. 5-6-7-8 yaşlar. kreşte en geriye doğru hatırladığım belli tarih 1994 yılını kutladığımızdı yuvamızda. şimdi sevgili dostlarım sıkıcı gelecek belki belki de aralarda kendinizden bir şeyler bulacağınız küçük basamaklar olan, bir sonraki basamağı bulmak için hızlı hızlı okuyacağınız bir yazı yazacağım. bol betimlemeyle basitçe olayları anlatmaya çalışacağım ki, çok da sıkıcı olmasın.

işte o yılbaşı kafamda koni şeklinde, üstünde ince...

sayın muhterem vatandaşlarım,

öncelikle hepinizi saygı ve sevgilerimle selamlıyorum. fazla uzun konuşmayacağım. lakin birazdan üzerinde duracağım konular büyük ehemmiyet taşımakta olduğundan hızlıca konuya girmek istiyorum.

gözlemlerim çok elem ve endişe verici olabilir. fakat telaşlanmayınız. milletçe bunları aşacağımıza olan inancım diridir. öncelikle: toplumca büyük bir ivme ile bir uçuruma doğru sürüklenmekte olduğumuzu belirtmek isterim. bu sürükleniş neticede...