Yıllar geçiyor. Ben değişiyorum, benim çevrem değişiyor ama bir kesim var abicim o kadar çok saplanmışlar ki bazı şeylere hala 10 yıl öncesinde kalmışlar. Maşallah aradan o kadar zaman geçmesine rağmen benide hala öyle zannediyorlar.

Eyy siz kişilik sahibi olmayan, başkalarının yaşansıtısına saplanmış kendi benliklerini unutan beyinsiz insanlar, bırakın artık beni. Siktir olun, çıkın hayatımdan. Sürekli gölgemde gezinip beni etrafımdakilere kötülemenizden bıktım. Çekemediğiniz nedir?...

Gerçekten bazı şeylere anlam veremiyorum. Onun için bişeyler yapmaya çalışıyorsunuz. Mutlu olması gereken yerde "Beni düşündüğünü biliyorum ama bu beni üzüyor" cevabını alıyorum. Yok hani gerçekten yapmaya çalıştığım şey birinin üzülmesine sebebiyet verecek bir davranış olsa tamam diyeceğim. Ama sadece yardım etmeye çalışmak. Başka bişi değil. Neden sürekli "anlaşamıyoruz" bahanesinin arkasına saklanır ki insan?. Niye kendini anlatmaya çalışmaz?. Niye herhangi bir konuda tek...

Küçükken etrafımdaki insanları izlerdim.Ne yapmaya çalıştıklarını tahmin etmeye çalışırdım. Çoğu zaman herkez aynı şeyleri yapmaktaydı. Hergün sabah kalkılır kahvaltı yapılır biri işe gider diğeri evi temizler falan filan. Herkezin yaptığı muhabbet birbirine yakındır. Dertleri benzerdir. Küçüklükten bu yana insanları halen daha izlerim ve hiçbirşey değişmedi. Hayat monotonluk üstüne kurulmuş bir düzenden ibaret. Benim hayatımda böyle mi olmalı? İster istemez bir gün olacaktır.

Yıllar...