Bret Easton Ellis

Bret Easton Ellis (7 Mart, 1964, Los Angeles, Kaliforniya) çağdaş bir Amerikalı yazardır. Eleştirmenlerce Generation X yazarları olarak tanımlanan grubun en dikkat çekici yazarıdır. Romanlarının tarzı ve içeriği taban tabana zıt olabilen yorumlara konu olmaktadır. Farklı eleştirmenlerce, hem 'derin ahlaki mesajlar taşıdığı' hem de 'nihilist olduğu' değerlendirmeleri yapılabilmiştir. Romanlarının kahramanları genelde boşluk içinde, sefih bir hayat sürdürdüklerini bilen, ve bundan tat çıkaran, genç yalnızlardır. Romanları genelde 1980 li yıllarda, büyük şehirlerde (Los Angeles veya New York) geçmekte, tüketim toplumu fonunu yoğunlukla işlemektedirler. Aynı kahramanlar yazarın farklı romanlarında, hikayenin içinde farklı önem derecelerine sahip olacak şekilde, okurun karşısına çıkabilmektedirler.


Hayatı
Yazar Kaliforniya'da doğup büyümüştür. Babası zengin bir emlakçıydı. Parlak bir öğrencilik dönemi yaşamamış, Vermont'ta müzik eğitimi görmüştür. 1980'lerde bazı ikinci derece müzik gruplarında yer almış, henüz öğrenci iken ilk romanı Los Angeles'in zengin ve gayesiz gençlerini anlattığı Less Than Zero yu yayınlamıştır. Kitabı eleştirmenlerce beğenilmiş, satışları da iyi bir düzeye ulaşmıştır.

New York'a taşındıktan sonra yayınladığı üçüncü romanı American Psycho grafik şiddet ve seks pasajları nedeniyle, ve kadınları küçük düşürücü olduğu gerekçesiyle, yoğun tartışmalar yaratmış, tanınmış Simon & Schuster yayınevi kitabı yayınlamaktan protestolar nedeniyle vazgeçmiştir. Polemiğin ortasında nihayet piyasaya çıkabilen romanın başkahramanı Patrick Bateman aynı zamanda hem karikatür ölçüsüne varacak derecede materyalist bir yuppie hem de inanılmaz vahşette cinayetler işleyen bir seri katil dir. American Psycho bir kült roman haline gelmiştir. American Psycho da dahil ilk 3 romanı sinema aktarılmış, 2 romanından da serbest film uyarlamaları yapılmıştır.


Kitapları
Less Than Zero (1985)
The Rules of Attraction (1987)
American Psycho (1991)
The Informers (bağlı kısa hikayeler, 1994)
Glamorama (1998)
Lunar Park (2005)
Bret Easton Ellis - Vikipedi

Ameikan sapığı ve bir kaç alıntı;

Çok geçmeden herşey yavanlaştı.Bir gün doğuşu daha.Kahramanların hayatları,aşık olmak,savaş, insanların birbirleri hakkında yaptıkları keşifler.İçimde,hırs ve belki tiksinti dışında açık seçik, tanımlanabilir bir duygu yoktu.Bütün insan özelliklerine-et,kan,ten,saç-sahiptim,ama insanlıktan çıkmışlığım o kadar yoğundu,o kadar derinlere kök salmıştı ki,normal merhamet hissi duyma kabiliyetim tamamen silinmiş,ağır ağır,amaçlı bir kazınıp silinmenin kurbanı olmuştu.Sadece gerçeklik taklidi yapıyordum.Kaba hatlarıyla bir insan taklidi,işleyen,aklımın sadece uzak,karanlık bir köşesiydi.

Eskiden doğa ve toprak ,yaşam ve suyun olduğu yerde,bitimsiz bir çöl gördüm,bir tür kratere benzeyen ,öylesine uzak ki mantıktan ve ışıktan ve ruhtan,zihin onu herhangi bir bilinç düzeyinde kavrayamaz ve algılamaya yaklaşsan bile zihnin gerisin geriye kaçar,içine alamaz onu...Öyle açık ve gerçek ve yaşamsal bir manzara idiki benim için,el değmemişliğinde neredeyse soyuttu.Benim algılayabildiğim buydu,benim hayatımı yaşama biçimim,çevresinde hareketlerimi ördüğüm şey,elle tutulur,gözle görünür olanla hesaplaşma biçimimdi.Benim gerçekliğimin çevresinde dönendiği coğrafya;benim aklıma gelmezdi,hiç,insanlar iyimidir,insan kendini değiştirebilirmi,insan bir duygudan ya da bir bakıştan ya da bir jestten haz duyarsa dünya daha iyimi olur,ya da başka birinin aşkını ya da iyiliğini kabul ederse.Hiç bir şey olumlayıcı değildi,ruh cömertliği lafı hiç birşeyi açıklamıyordu.Bir klişeydi.Kötü bir şakaydı.Seks aritmatiktir.Bireysellik mesele değil artık zeki olmak neye yarar ki?aklı tanımla... Arzu anlamsız.Zeka hiç birşeyi iyi edemez.Adalet öldü.Korku,yakınmak, masumiyet,ilgi,suç,ziyan,başarısızlık,keder artık hiç kimsenin gerçekten hissetmediği şeyler,duygulardı.Düşünmek yararsız,dünya anlamsız,kötülük dünyanın tek sürekliliği. Tanrı yaşamıyor.Aşka güvenilmez.Yüzey,yüzey,yüzey insanın anlam bulabildiği tek şey yüzey...

Gerçek ben yokum,sadece bir varlık,hayali ve soğuk bakışlarımı gizlesemde ve el sıkışırken siz elinizi sıkan eti hissetsenizde ve belki hatta yaşam tarzlarımızın benzer olduğunu düşünsenizde ;ben burada değilim,o kadar.Herhangi bir düzeyde bir şey anlatabilmem mümkün değil.Ben kendim bir mamul,bir yanılgıyım.Ben temas noktaları olmayan bir insanım.Kişiliğim kabataslak ve oluşmamış,kalpsizliğim oldukça derinlere gidiyor ve de ısrarlı.Kötülük olunan bir şeymidir?yoksa yapılan birşeymi? İçimdeki sızı sürekli ve keskin,ve hiç kimse için daha iyi bir dünya dilemiyorum.Hatta kendi acımı başkalarında yüklemek istiyorum.Hiçkimse kaçamasın istiyorum.Ama bunu itiraf ettikten -ki defalarsa ettim,hemen hemen her eylemin ardından -ve gerçeklerle yüzyüze geldikten sonra bile,arınma olmuyor.Kendimle ilgili daha derin bir bilgi edinmiyorum.Bunalrı anlatışımdan çıkartılabilecek yeni bir anlam .Bütün bunları size anlatmam için hiç bir neden yoktu.Bu itirafın hiç bir anlamı yoktu...