Enis Batur

Deneme

Deneme, denemek fiilinden uzak durarak düşünülebilir mi, ben düşünemiyorum. Bir "konu"yu deniyorum tabii. Öte yandan, o konuyu bu "dil" ile, bu dile yataklık eden şu "üslup"la deniyorum. Deneme denemenin içinde, deneyenin ve denenenin içinde. Bir kıvılcımdan yola çıkıyor belki, ama bu kıvılcıma yeniden kavuşmak için. Biçimini arıyor hemen; iletken kaplar içinde yayılan sıvı gibi yükseliyor, iniyor, bir tuhaf dengeyi kolluyor. Başka kaplara da aktarılabilir şüphesiz, gene de biçim almadan, son (oturmuş) biçimini almadan konu denenmiş sayılamıyor.

(...)

Başkalaşımlar'ın izlencesini bundan başka bir yerde aramamak gerekir: Asrî Zamanlar'ın içinden geçerken, benden önce doğup bana değmiş, işlemiş, yeretmiş konulardan kendim için kurduğum bir gökkuşağıdır bu toplam. Bir çağdan ötekine doğru yolaladurayım, nasıl yol aldığımı ve yolda nasıl durduğumu bana denediğim, denediklerim gösterir. Geri çekilip uzaktan bakmak isterim. İçine girip, oradan bakmak. Arayeri, ara bölgeleri de severim. Bir sürü çekmeceye doldurulmuş bir sürü irili ufaklı kutu ve bu kutuların içinde unutulmuş ya da hatırlanan birer haiku'dur her deneme, benim için. Ondandır, bazı denemelerim bir cümleden oluşur. Bilirim ki, boyu endamı, sesi soluğu ne olursa olsun, herbiri tek, büyük bir denemenin organıdır.