Felsefe şeytanla muhabbettir."

Felsefe şeytanla muhabbettir."
>Mantık, bilim felsefesi, bilgi teorisi başta olmak üzere, felsefe
>tarihi, kültür felsefesi ve ahlak felsefesi alanlarında çalışmalarını
>sürdüren
>Prof.Dr. Ahmet İnam, Türkiye Felsefe Derneği Başkan Yardımcılığı'nın
>yanısıra, ODTÜ Felsefe Bölümünün başkanlığını yürütüyor... İnam ile
>hayat üzerine konuştuk...
>**- Sevgili hocam, memleketin durumunu nasıl görüyorsunuz?
>**- Feci şekilde kokuşmuş bir şeyler var. Şimdi tabi bu lafı 1500 sene önce
>Platon da söylüyormuş, 500 sene önce Hamlet de söylüyordu, otuz yıldır
>da ben söylüyorum. Hayatımız kokuşuyor, güzel bir söz değil ama böyle.
>İnsanların seyrettiği televizyon dizileri kötü, okuduğu kitaplar kötü, ama
>benim şikayetim bunların kötü olduğunu söyleyen insanlardan. Sürekli
>şikayet edene entel diyoruz. Ne kadar çok şikayet ederseniz o kadar
>entelektüel
>oluyorsunuz. Oysa Entelektüel mutlu bir adamdır, burada mutlu demek
>memnun anlamında değil. Mutludur, yaşanan çirkinlikleri görür fakat bunları
>kabul etmez. Çirkinlikleri nasıl düzeltebileceğini düşünür, yolunu
>yordamını
>bulur. Kokuşmuşluk, önce kendimizle olan ilişkimizde başlıyor. Kendimizi
>çok fazla değerli gördüğümüzü sanmıyorum. İşin beteri kendimizi adam yerine
>de koymuyoruz. Yemek yemiyor artık çağımız insanı. Tıkınıyor. Yemeğin
>tıkınmaya döndüğü, sevişmenin düzüşmeye döndüğü bir çağda yaşıyoruz.
>Bütün bunlar**yozlaşmış bir hayatı gösteriyor, çünkü ortada zevk yok.
>Zevkin
>hançerlendiği bir yaşam var.
>**- Kendimizi nasıl kurtarırız bu hançerden?
>**- Hazların peşinden koşarak değil tabi. O da hayatımızı sürdürmek için,
>sabah sekiz akşam beş çalıştığımız işler kadar kokuşma belirtisi. Eğlenmek
>için yaptığımız şeyler de otomatikleşiyor. Çünkü şu film seyredilecek
>deniliyor, herkes o filmi seyrediyor, şu yazar okunacak diye emir geliyor,
>herkes o
>yazara çullanıyor. Fakat herkes o yazardan ne anlıyor? Madem ki
>farklıyız, herkes o farkı yaşamalı. Ama fark da bize giydirilen bir şeye
>dönüşüyor.
>Beymen'den giyinince farklı oluyorsun. Kendimizden kaynaklanmıyor. Yani
>diplomalar, nasıl yaşayacağımız, her şey bize dışarıdan giydiriliyor.
>Ama kim giydiriyor derseniz, kimse giydirmiyor aslında, birbirimize
>giydiriyoruz.
>Böyle olunca yaşama sevinci kayboluyor, bu çok büyük bir tehlike.
>**- Öğrencilerinizin yarısının anti-depresan kullandığı doğru mu?
>**- Doğrudur. Bizim ODTÜ civarında "hayat bir beladır "diye algılanıyor
>herhalde.
>Sürekli şişiriliyor gençler, sen akıllısın diye. Ailelerin de beklentisi
>büyüyor.
>Ama küçük bir başarısızlıkla karşılaştıklarında hemen bunalıma giriyorlar.
>O kadar el bebek gül bebek yaşamaya alıştırılmışlar ki, acılara tahammülü
>olmayan insanlar yetişmeye başlıyor. Yaralar almaya başlayınca,**bir çıkış
>noktası
>bulamayınca ya ilaçlarla tahammül etmeye çalışılıyor ya da savunma
>mekanizmaları
>aşırı gelişiyor.
>**- Bu durum başarıya koşullanmaktan mı kaynaklanıyor?
>**- Başarılı olsan, başarının hiçbir ölçütü olmadığı için, nerede
>duracağını
>bilemiyorsun ve başarı dangalağı oluyorsun. Sürekli önüne havuç konmuş
>eşek gibi koş Allah koş. İşkolik oluyorsun. Başarısız olsan geride durmaya
>tahammül edemiyorsun. O yüzden başarı ve başarısızlığın dışında bir hayatı
>**seçmiş olabilirsin, yani serseri olmak çok daha iyidir bence.
>Başarısızlık ve büyük beklentiler bir aradaysa o zaman anti- depresancı
>oluyorsunuz.
>Bunların dışında üçüncü bir yaşamın peşindeyseniz yaratıcı olmak
>zorundasınız.
>Yani dünyaya posta atmış, egemen değerlerin dışında bir insan**olmak
>gerekir.
>Dünyaya posta atabilmeniz için de önce kendi değerlerinizin olması gerekir.
>**- Mutsuzluk bulaşıcı mı?
>**- Pısırık, güvensiz insanların bu kokuşmuşluktan çıkma şansı yok. Mutsuz
>ve
>sinirliysen bol bol sigara içersin ve kısa bir süre sonra ölürsün.
>Mutsuzluk
>uzun sürmez. Trafikte kavga edersin, bir araba sopa yersin. Sevgilinle
>sevişemezsin, iktidarsız olursun. Onun için rahat olmak lazım. On derste
>rahat olma kitapları şimdi çok satıyor. Orada yazanların tam tersini
>yaparsan
>belki biraz rahatlarsın.
>**- Hayvan dergisine verdiğiniz beyanatta: "Bilge dediğin fırlama olur",
>demişsiniz. Bu görüşünüzde ısrarlı mısınız?
>**- Gayet ısrarlıyım, hatta bu görüşümü daha da ileri götürdüm, bilge
>dediğin hem fırlama olur, hem de puşt olur diyorum. Bilge, hayatın bütün
>hazlarının ardından koşar ama o hazların hiçbirinin dangalağı olmaz.
>Serserilerle
>konuşur, berduşlarla arkadaşlık eder, bir sürü dedikodunun farkındadır,
>magazinleri izler ama bulaşmaz. Günde on beş dakika televizyon izler ama
>sonra genellikle evleri iki katlı olduğundan yukarı çıkar, Mevlana'yı
>Farsça'sından okur, yatmadan önce iki bardak şarap içer. Bilge adamda
>hem sokakta süren hayatı yaşayabilme yeteneği ve gücü vardır hem de o
>hayatın dışına çıkabilme cesareti. Yani bilge insan, hayatın içindedir.
>Leman'ı,
>Penguen'i okuduğu zaman esprileri anlar, mel mel bakmaz. Yani ben bilgeyim,
>bu adamlar ne biçim espri yapıyor, çok ayıp demez. Son çıkan küfürleri
>bilir.
>Yeni küfürler üretir. Yaşamdan tat almayı bilir ama**bunu hiçbir zaman
>ayağa düşürmez.
>Ayağıyla yaşadığı yaşamı, yukarı çeker. O küfür ettiği zaman, küfür onda
>besmele
>gibi bir şey olur. Bizde bilge, yerinden kalkmaz, ak sakallı, yemek yemez,
>çişi gelmez biri olarak
>bilinir. Oysa bilge dediğin doğal gaz kuyruğuna girer, sırasını kapan
>olursa kavga eder,
>gerekirse karakolluk olur. Bu tanıma göre bilgelik, akademisyenlikle pek
>örtüşmüyor.
>Akademisyenlik kötü bir iş. Bilgeliğe aykırı, otuz yıldır millete not
>veriyorum, kusturucu
>bir şey, bıktım anasını satayım, "hepinize sıfır !" diyeceğim bir gün. Ya
>da "hepinize yüz"..
>ne fark eder. Ancak bilgelikle akademisyenlik arasında bir ilişki olabilir,
>o da yaşı 18-20 olanlarla
>sürekli bir arada olmaktan kaynaklanan bir şey. Bu avantajı kullanırsanız,
>yeni kalabilirsiniz.
>**- Biraz da aşktan konuşalım mı?
>**- Aşkta benim teorim şu; aşk doğuştan hormonlarla ilgilidir ama aynı
>zamanda
>kazanılması, edinilmesi gereken de bir şeydir. Emek ister. Hormonu iyi
>salgılayan aşık olduğunu sanabilir, çıldırabilir, azabilir ama aşk ayrı
>bir şey. Bir sanat, bir güzellik yaratmaktır aşk. Hıyarların, hamhalat
>heriflerin işi değildir. Diyelim ki kızın birini görüyorum, içime bir
>ateş düşüyor ve aşık oluyorum. Yok öyle yağma, böyle beleş bir şey olabilir
>mi?
>Ateş düştükten sonra ne halt yediğine bağlı olarak aşk olur ya da olmaz.
>Ateş düştükten sonra o ateşi düşüren kişiye gidip onu söndüreyim hemen
>diyorsan, orada aşk yoktur. Ama aşk düştüğünde; kendimizi, hayatı,
>yaşadığımız kültürü anlamaya ve dönüştürmeye çalışıyorsak, işte aşk odur.
>Bize insan olduğumuzu hatırlatır ve büyük bir sorumluluk yükler. Aşık
>olduğum zaman aklıma şu gelmeli, aşığım, demek ki yapacak çok iş var.
>Yani sevgilimle pastanede buluşacağım veya bir arkadaşın evine gidip
>yiyişeceğiz... Bu da yapılmalı tabi de yalnız bunu yapıyorsanız aşk
>falan yoktur. Yani burada, arkadaşın evine gittik, yiyiştik. Aşka giriş
>bile
>yok burada salt yiyiş var. Yani aşk, o yemekten aldığımız enerjiyle bir
>yere
>bir ağaç dikebiliyorsak, bir insana yardım edebiliyorsak, birlikte farklı
>kitaplar okuyabiliyorsak, gereğini yerine getirdiğimiz şeydir. Aşk eşittir
>sevgili değil, iki kişilik de değil çok kişiliktir aşk. Bütün dünyayı
>düşman belleyip Leyla'yı sevmek değildir. Leyla'da bütün insanlığı
>sevmektir.
>**- Bir entelektüel olarak mutlu musunuz?
>**-**Yalnız kaldığım zaman, genellikle gece ikiyle dört arasında mutlu
>olurum.
>Televizyonu açarım ama seyretmem. Sesini dinlerim, duvarlara bakıp öyle
>düşünürüm, belki yazasım gelir bir şeyler karalarım. Uykum gelince, bu
>dünya düzelmez arkadaş deyip yatarım. Bugün de kurtaramadık dünyayı ne
>yapalım
>derim. Hesabi duruş, mutluluğu öldüren şeydir. Örneğin Nıetzsche, adam
>hayatı boyunca bunu anlattı. Ama Nietzsche'yi okuyup karamsar olan
>adamlar var, onlara sopayla girişmek istiyorum bazen. Adam demiş ki, ben
>bir
>enerji kaynağıyım. Benim insan gibi insan olabilmem, içimdekilerin
>olabildiğince bastırılmadan ortaya çıkabilmesidir. Oysa yaşam buna izin
>vermiyor,
>birbirimizi maskelemek zorunda kalıyoruz. Gerçi Freud medeniyetin
>temelinin bu olduğunu söylemiş. Biz de içimizdeki hayvanlığı bastıracağız
>diye,
>içimizdeki insanlığı da bastırmışız. Hala içimizdeki erotik enerjiyle
>ilişkimizde sakatlık var. Erotik yanımız ortaya çıktıktan sonra ayıp bir
>şey yaptığımızı düşünüyoruz. Onun için vatan millet sakarya, ilim aşkı,
>sanki hiç eros yokmuş gibi davranıyoruz, "dava adamı" kalıbına sığınıyoruz.
>Bütün bu kalıplarım dışında felsefe; çözüm arayanların değil, soru
>soranların
>yeridir, şeytanla muhabbettir. Ne zaman ki şeytan sizi alt eder, o zaman
>insan olduğunuzu anlarsınız.



Valla bilemiyorum ama bu yazı benim epey ilgimi çekti biraz copy paste işi oldu ama okuyun inanın çok ilgi çekici gerçeklerle dolu