Pamuk ile Kemal Arasindaki 13 FARK!!!

BİR: Orhan Pamuk "Tek parti döneminde devletten ihale alma imtiyazını yaşayarak zengin olmuş" bir babanın talihli çocuğudur. Yaşar Kemal ise anacığının iç gömleğine diktiği bozuk paralarla 15 yaşında İstanbul’a gelip üç ay Gülhane Parkı’nda yatıp kalkarak alışmıştır İstanbul’a...

İKİ: Orhan Pamuk "içi kitaplarla dolu bir evde" büyümüştür. Yaşar Kemal ise içi masallar, destanlar ve ağıtlarla dolu bir evde...

ÜÇ: Orhan Pamuk "yazı", Yaşar Kemal "söz"dür.

DÖRT: Orhan Pamuk’un bir "ağabey kompleksi" vardır, hálá hesaplaşmasını tamamlayamadığı... Yaşar Kemal’in ise bir "Çukurova kompleksi" vardır ama bu kompleksinden memnundur.

BEŞ: Yaşar Kemal, Çukurova’nın bütün dağlarını, taşlarını, kuşlarını, ağaçlarını, çiçeklerini sular seller gibi bilir... Orhan Pamuk ise soğuk kış geceleri can sıkıntısıyla dolaştığı İstanbul’un "kara sokakları"nı...

ALTI: Orhan Pamuk romanına malzeme toplamak için bir çılgın gibi Evliya Çelebi’nin Seyahatnamesi’ne vurur kendini. Yaşar Kemal ise ağıt toplamak için halkın arasına.

YEDİ: Orhan Pamuk ilham gelmesi için evinin salonunda volta atar. Yaşar Kemal ise eski bir alışkanlığı sürdürür, yani "mahpushane voltası" atar.

SEKİZ: Orhan Pamuk bir cümle yazar, okur beğenmez, yırtıp atar, sonra yeniden yazar. Yaşar Kemal ise vurur daktilonun tuşlarına savaşır gibi. Gürül gürül yazar, bir de bakar ki 40 destan sayfası çıkmıştır temizinden.

DOKUZ: Yaşar Kemal "Katip arzu halim yaz yare böyle" dizesinde işaret edilen arzuhalcilik mesleğinden tüpçülüğe kadar her türlü işe girip çıkmıştır. Orhan Pamuk ise hayatı boyunca çalışmak zorunda kalmamıştır.

ON: Orhan Pamuk AB’ye şimdiden girmiş bir Nişantaşı’dır, Yaşar Kemal ise halis muhlis bir Anadolu.

ON BİR: Yaşar Kemal kitapları yabancı dile zor çevrilir. Çevrilince de değerinden çok şey kaybeder. Orhan Pamuk kitapları ise yabancı dilde daha iyi durur.

ON İKİ: Orhan Pamuk’a kasmak ve gerginlik yaratmak acayip yakışır... Yaşar Kemal’e ise "ağız dolusu sövmek" şahane bir hava katar.

ON ÜÇ: Orhan Pamuk, "içindeki manevi boşluğu doldurmak" için edebiyatı seçmiştir. Yaşar Kemal ise "içindeki manevi doluluğu boşaltmak" için.

Kimse Anadoluluya Nobel Ödülünü vermez.....

İnsanları aşağılamak istedikten sonra aşağılamak çok kolay. Orhan Pamuk'mu seçti kitaplarla dolu bir evde yaşamayı veya Yaşar Kemal çok mu istedi Gülhane Parkında yatmayı.

Saçmalıktan ileri gelmeyen bir çırpınma hareketi.

Bu yazı için bende farksız düşünemiyorum. Bir insanın iyiliği veya kötülüğünü ölçmek için başkasıyla karşılaştırma yapamazsınız. Bu düzgün birşey olmaz çünkü hiçbir iki insan eşit değildir. Karşılaştırma yapabileceğiniz olgular kişilerin eserleridir. Iki edebiyatçı karşılaştırmasını bu şekilde yapan üst düzey saçmalamıştır.

hayat şartları, yaşam koşullarını örnek göstererek bir insanı başka biriyle karşılaştırmaya çalışmak kadar ayıp bişey olamaz. ister acınacak halde olsun ister yediği önünde yemediği arkasında dursun hiç bir insanı yaşadığı koşullara göre başkalarıyla karşılaştırıp onun kişiliğ*ini sorgulayamazsın. bence önyargılarla beslenmiş bir nefretin eserinden başka bişey deil bu

Olaya yaşam şartlarına dayalı eleştiri olarak bakmayın yetişme koşulları arasındakı farktır kimin türkiye ve türk halkının gerçeklerine daha yakın olduğunu gösteren bir karşılaştırmadır.
Orhan Pamuk belli zümrelerin pof poflamasıyla ayakta duran bir yazarlık hayatına sahip biri ve başka yazarları taklıt etmeden öteye gidemeyen bir yazar.

Kıyaslama belki doğru olmayabilirsiniz ama arada fark olduğuna sizde katılıyorsunuzdur eminim.

arada dünyalar kadar fark var

evet aradaki tek fark birinin siyaset birinin edebiyat yapmış olduğudur onun dışında böyle "aradaki 13 fark" gibi açılımlar sonderece yanlış

"İKİ: Orhan Pamuk "içi kitaplarla dolu bir evde" büyümüştür. Yaşar Kemal ise içi masallar, destanlar ve ağıtlarla dolu bir evde..."

bu nedemektir mesela, içinde kitaplarla dolu bir evde büyümenin neresi kötü yanlış

BEŞ: Yaşar Kemal, Çukurova�nın bütün dağlarını, taşlarını, kuşlarını, ağaçlarını, çiçeklerini sular seller gibi bilir... Orhan Pamuk ise soğuk kış geceleri can sıkıntısıyla dolaştığı İstanbul�un "kara sokakları"nı...

pekiya bu bende yürüdüm soğuk bir kış gecesi can sıkıntısıyla istanbulda, suç mu bu?

belkide doğru amaçla düşünülmüş bir düşünceyi çok yanlış önyargılarla nefretle, yanlış örnekler vererek berbat bi çorbaya dönüştürmüş

yapmayınız sayın blackdown
her zaman, her yerde, kültür sanat -birazcık-zenginlerin işidir.
bir yandan günde 8-10 saat deliler gibi çalışıp yaşayabilmeniz için gerekli parayı kazanmaya uğraşırken, diğer yanda gününüzden geriye kalan zamanı (artık ne kalmışsa!) çılgıncasına bir konsantrasyonla sanatsal üretim içerisinde geçirebilmeniz takdir edersiniz ki pek kolay olmayacaktır, olmuyor da..Bu koşullarda başarıya ulaşabilenlerin gerçek birer yetenek olduğunu kabul etmek gerekir.Fakat bu tip konuları değerlendirirken söz konusu şahsın zengin olması, baba parası yemesi gibi ayrıntıları vurgulamak bence yanlıştır.Keşke hepimizin Orhan Pamuk gibi parası ve dolayısıyla da vakti olsa ve tabii ki yeteneği.Hem bu iki yazarı karşılaştırmak Orhan Pamuk'a haksızlık etmek olur.Kendi kategorisinde bir yazarla karşılaştırmak gerek, bir efsaneyle değil.

evrensel düşünmeye halen karşı olduğumuzdan, ne yazıkki kendini dünyalı olarak görenleri her zaman kötüleme huyumuz var. illa Türk'lüğü üstün mü görmesi gerek kişinin, taktir kazanması için ?

Bir edebiyatçıyı tahlil ederken,bu tür unsurları da hesaba katmak zorundasınız .Adamın babasını,anasını,okuduğu okulu,yaşadığı semti,çalıştığı şirketi,çiğnediği cikleti bile değerlendirmeniz gerekirki edebî varlığını tahlil edebilin.


Elbette,kimse babası fabrikatör diye aşağılanmayı hak etmez.Ama o adamı algılamak istiyorsanız,nasıl bir çevreden çıktığını da bilmeniz gerekir.Buna,"biyografik tahlil" denir ve eksiksiz bir tahlil yapmak için kullanmanız gereken araçlardan biridir.


A'sından B'sine tüm edebî şahsiyetler ile ilgili olarak kaleme alınmış tüm analatik çözümlemeler,bu tür bilgileri içerir.Mesela;Namık Kemal ile Hamid'i karşılaştırırken, bana ne ben adamın eserlerini incelerim sadece diye atılamazsınız mevzûya. Ya da Şinasi'nin ideolojik alt metnini anlamak için önce nasıl bir hayat sürdüğünü bilmeniz gerekir.


Diyecek başka laf yok.

Nasıl bir yaşamdan geçtiği yazıları incelendiği zaman incelenir çünkü yaşadıkları illaki yazılarına tesir edecektir ancak bu konu içerisinde olanın edebi karşılaştırma ile alakası yoktur. Iki kişiyi kafa kafaya vuralım hangisi ağır basacak mantığıdırki yazar olan iki kişi için saçmalıktır yapılan.

Yaşar Kemal ile Orhan Pamuk karşılaştırılacaksa o zaman edebi açılardan kurdukları cümlelerden örnekler vererek veya yazılarından örnekler vererek yapalım. Orhan Pamuk kişisi bana göre bırakın karşılaştırmayı Yaşar Kemal ile yanyana yazılmayı hak etmeyen bir adam ki bu belkide konunun en önemli noktası. Ondan dolayı bir fark belirtilmek isteniyorsa bu açıdan belirtmek en doğrusudur. Öbür şekilde populistlik oluyor.

Aralarındaki farka birde bu açıdan bakmakta fayda var .

Okula Gitmeyeceğim / Orhan Pamuk

Okula gitmeyeceğim. Çünkü çok uykum var. Üşüyorum. Okulda kimse beni sevmiyor.

Okula gitmeyeceğim. Çünkü orada iki çocuk var. Benden büyükler. Benden daha kuvvetliler. Ben yanlarından geçerken ellerini açıyorlar, böyle yolumu kesiyorlar. Korkuyorum.

Korkuyorum, okula gitmeyeceğim. Okulda vakit bir türlü geçmiyor. Her şey dışarıda kalıyor. Okulun kapısının dışında.

Evdeki odam mesela. Sonra annem, babam, oyuncaklarım, balkondaki kuşlar. Okulda onları düşünürken ağlamak istiyorum. Pencereden dışarı bakıyorum. Dışarıda, gökte bulut var.

Okula gitmeyeceğim. Çünkü orada hiçbir şeyi sevmiyorum.

Geçen gün bir ağaç resmi yaptım. Öğretmen "Çok ağaç olmuş, aferin," dedi. Bir tane daha yaptım. Bunun da yaprakları yoktu.

Sonra onlardan bir tanesi geldi, benimle alay etti.

Okula gitmeyeceğim. Akşam yatarken ertesi gün okula gideceğimi düşününce canım sıkılıyor. Diyorum ki: Okula gitmeyeceğim. Diyorlar ki: Hiç olur mu! Herkes okula gider.

Herkes mi? Herkes gitsin o zaman. Ben evde kalsam ne olur? Zaten dün gitmiştim. Yarın gitmeyeyim, öbür gün giderim.

Evde yatağımda olsaydım. Ya da odada. Kendi başıma. Şu okulda olmasaydım da nerede olursam olsaydım.

Okula gitmeyeceğim, hastayım. Görmüyor musunuz, okul deyince midem bulanıyor, karnım ağrıyor, o sütü bile içemiyorum.

Süt içmeyeceğim, hiçbir şey yemeyeceğim, okula da gitmeyeceğim. Çok üzülüyorum. Kimse beni sevmiyor. Okulda o iki çocuk var. Ellerini açıp benim yolumu kesiyorlar.

Öğretmene gittim. Öğretmen, "Peşimden niye geliyorsun?" dedi. Sana bir şey söyleyeyim mi, ama kızmayacaksın. Ben hep öğretmenin peşinden gidiyorum, öğretmen de "Benim peşimi bırak," diyor.

Artık okula gitmeyeceğim. Neden mi? Çünkü okula gitmek istemiyorum da ondan.

Teneffüs olunca bahçeye de çıkmak istemiyorum. Tam herkes beni unutmuşken teneffüs oluyor. O zaman her şey birbirine karışıyor, herkes koşuyor.

Öğretmen bana kötü bakıyor, güzel de değil. Okula gitmek istemiyorum. Beni seven o çocuk var, bir tek o iyi bakıyor. Kimseye söyleme ama, ben de o çocuğu sevmiyorum.

Oturduğum yerde öyle duruyorum. Kendimi çok yalnız hissediyorum. Gözlerimden yaşlar akıyor. Okulu hiç sevmiyorum.

Okula gitmek istemiyorum, diyorum. Sonra sabah oluyor ve okula götürüyorlar beni. Hiç gülemiyorum, önüme bakıyorum, ağlamak istiyorum. Sırtımda askerler gibi koca bir çanta, yokuş yukarı çıkıyorum, gözüm yokuşu çıkan küçük ayaklarımda. Her şey çok ağır, sırtımdaki torba, midemdeki sıcak süt. Ağlamak istiyorum.

Okula giriyorum. Bahçe kapısı demir ve kara, kapanıyor. Anne bak ben içerde kaldım, ağlıyorum.

Sonra sınıfa gidip oturuyorum. Dışardaki bulut olmak istiyorum.

Kalem, defter, silgi; kahrolsun hepsi!



İnce Memed / Yaşar Kemal

İNCE MEMED'DEN ABDİ AĞANIN VURULUŞ BÖLÜMÜ

Memed başını ağır ağır kaldırdı. Gözleri gene öyle ışığa kesmişti. Kafasından sarı parıltı aktı,kaynadı.

"Ali kardaş! Gece yarısı evinde olur mola? Bulabilir miyim?"

"Bulursun. Elinle koymuş gibi. Korkusundan gece bir adım bile atamaz gece."

"Evi bir daha iyice söyle hele."

"Hapishane var ya, var. Sen orayı bilirsin Haa, işte onun sağında Candarma Dayırası var. Candarma Dayırasını az geçince, sokağın öteki ucunda çivit boyalı bir tek ev var. Sen gece gidecegine göre, boyası gözükmez. Yalnız bir tek ev. Uzun minare gibi bir bacası var. Oradan doğrultursun. Belli olur. Gözüne hemen çarpar. Uzun.İki katlı. Oradaki evler hep bir katlı. Abdi Ağa günbatıdaki odada yatar, tek başına. Alttaki büyük kapı arkadan sürgülüdür. Bir yarık vardır. O yarıktan hançerini sokar, yukarı kaldırırsın. Açılır."

Memed, bir şey söylemeden kalktı, ata doğru gitti çözdü, atladı. Doludizgin... Rüzgar gibi süzülüyordu at. Yalısı kaval gibi dürülüyordu. Kulağına aşağıdaki değirmenin şakırtısı gelince kendine geldi. Atın başını çekti. Azıcık bir süre durdu. Kulak verdi. Sonra, atı ağır ağır sürdü. Tüfeğinin ağzına kurşun verdi. Tabancasına da... Tekerleklerin evinin orada at ürker gibi yaptı. Burada atı mahmuzladı. Çarşının ortasından geçti. Kahvelerin lüks lambaları daha yanıyordu. Birkaç adam ona tuhaf tuhaf baktı. Bu günlerde silahlı adamlara o kadar şaşmıyorlardı. Olağandı. Boş verdiler. O, adamları görmedi bile. Caminin yanındaki sokaktan yukarı sürdü. Uzun bacalı ev sola düşüyordu. Evin önünde attan indi. Atı avludaki büyük, karanlık dut ağacının yatık bir dalına bağladı. Hançerini soktu, evin kapısını açtı. Yukarda ışık yanıyordu. Merdivenleri üçer üçer çıktı. Kadınlar, çocuklar Memedi görünce bir kıyamettir kopardılar. Doğru günbatıdaki odaya gitti. Abdi Ağa, uykulu uykulu kollarını açmış geriniyordu.

"Ne var? noluyor?"diye soruyor, geriniyordu. Vardı, kolundan tuttu, salladı:

"Ağa Ağa! Ben geldim Ağa!" dedi.

Abdi gözlerini açtı. Önce inanamadı. Sonra gözleri açık öyle kalakaldı. Gözlerinin karası bile apak kesildi. Dışarıda bir kıyamettir kopuyordu. Memed elindeki tüfeği doğrulttu. Abdi Ağanın göğsüne üç el ateş etti. Kurşunların rüzgarından odadaki lamba söndü. Yıldırım gibi merdivenlerden aşağı indi, ata bindi. Bu sırada candarmaların haberi olmuş evi boyuna kurşunluyorlardı. Atı doludizgin Toros'a sürdü. Arkasından kum gibi kurşun kaynıyordu. O hızla kasabayı çıktı.

Gün doğuyordu ki köye girdi. Orta yerde atın başını çekti. At terden kapkara olmuş, göğsü körük gibi inip inip kalkıyordu. Boynu,sağrısı köpüğe batmıştı. Memed de çok terlemişti.Ter, kulunçlarından fışkırmıştı. Yüzü perçemi ıpıslaktı. Gün bir adam boyu yekindi. Gölgeler uçsuz bucaksız batıya doğru uzadı. Islak at tepeden tırnağa ışığa boğuldu. Her yanı pırıl pırıl. Öyle dimdik.

Köylüler, onu orta yerde, at üstünde dimdik, kaya gibi gördüler. Yavaş yavaş, sessizce, çoluk çocuk, genç yaşıl dört bir yanını aldılar. Kocaman bir halka oldular. Ortalıkta çıt yoktu. Soluk alışları bile duyuluyordu. Gözlerini ona dikmişlerdi. Yüzlerce göz üstündeydi. Susmakta inat ediyorlardı.

Orta yerdeki dimdik, kaya kesilmiş atlı azıcık kımıldadı. At bir iki adım attı sonra durdu. Atın başını kaldırdı. Gözlerini kalabalığın üstünde gezdirdi. Hürü ana sapsarı kesilmiş, kurumuş, kanı çekilmiş, gözlerini kocaman kocaman açıp üstüne dikmiş ondan bir söz, bir devinme bekliyordu. Sonra at gene kımıldadı .Memed atı Hürü Anaya doğru sürdü. Önüne gelince atın başını çekti.

"Hürü Ana! Hürü Ana!" dedi. "Oldu. Hakkınızı helal edin."

Alidağı tarafına doğruldu. Bir kara bulut gibi köyün içinden süzüldü, çıktı. Gözden yitti. Çift koşma zamanıydı. Dikenlidüzünün beş köyü bir araya geldi. Genç kızlar en güzel giyitlerini giydiler. Yaşlı kadınlar sütbeyaz, sakız gibi beyaz başörtü bağladılar. Davullar çalındı... Büyük bir toy düğün oldu. Durmuş Ali bile hasta haline bakmadan oyun oynadı. Sonra bir sabah erkenden toptan çakırdikenliğe gidip ateşe verdiler. İnce Memedden bir daha haber alınamadı. İmi timi bellisiz oldu. O gün bu gündür, Dikenlidüzü köylüleri her yıl çift koşmazdan önce, çakırdikenliğe büyük bir toy düğünle ateş verirler. Ateş üç gün üç gece düzde, doludizgin yuvarlanır. Çakırdikenliği delicesine yanar. Yanan dikenlikten çığlıklar gelir. Bu ateşle birlikte de Alidağın doruğunda bir top ışık parlar. Dağın başı üç gün üç gece ağarır, gündüz gibi olur.