Basic Instinct 2

Yönetmen: Michael Caton Jones
Tür: Psikolojik Gerilim
Süre: 114 dk



Film çıkar çıkmaz çok meraklıymışım gibi gitmiş oldum, ama şansıma o denk geldi ne diyebilirim. 48 yaşındaki, filmografisinde 71 film bulunan, utanmamış 3kez prodüktörlük yapmış, bir kez de film yönetmiş olan 148 IQ'lu Sharon Stone'un en yeni filmi efendim.
Ben şahsen Basic Instinct 1 TV'lerde oynarken çocukluk çağlarımı yaşıyor olduğumdan görmüş değilim hikayenin başlangıcını. Ama bugün filmi izledikten sonra şöyle bir araştırma yapıp size de sunayım dedim. (1i görmeden 2ye gidenler çok bir şey kaçırmıyorlar, hikaye bağımsız sayılır. Göndermeler var, o kısımlarda bir şey anlamıyorsunuz tabii ama olsun)

Hikayenin başı da aynen devamındaki gibi Catherine Davis Tramell adındaki "Femme Fatale" bir roman yazarıyla ilgili. Feci derecede narsist, risk bağımlısı, başını belaya sokmaya ve bu belalardan burnu bile kanamadan kurtulmaya bayılıyor çünkü insanlara ispatlamak istediği bir şey var; sonsuz güce sahip olduğuna inanıyor. Bu biseksüel, kurallardan nefret eden, herşeyi seksle, baştan çıkarmaya halledebilen teyzemiz 1992 yılında San Francisco'da da önüne gelenle yatıp, cinayetler işleyip yalanlardan bir örümcek ağı kurmuş, kendisininki dışındaki bütün hayatları darmaduman etmiş ve bol parayla, seksle, zevkle yaşamaya devam etmiş. Hikayenin bu kısmında ise Londra'da. Geçen filmde hedef aldığı kişi bir polis detektifiyken(Michael Douglas),bu sefer adının bulaştığı bir kefalet davasında kendisi hakkında adli tıp raporu veren psikiyatrist Michael Glass.

Şahsi yorumlarla örülü olan kısma geçiyorum ki ilk cümle olarak "film berbattı" demeyi tercih ediyorum. Filmin başlarında o kadar bayıldık ki (4 kişiydik ve herkes sıkıldı, bu kısım pek şahsi sayılmaz) verdiğim paraya lanet ettim. Çok zorlama, yapay bir erotik çekim yaratmaya çalışmışlar ve bu erotik çekimi yaratmaya çalışan kadının sürekli "fuck" demesi (bana Six Feet Under'ı hatırlattı, o derecede;hayır onun rekorunu hala kimse kıramaz), fazla argo dil, ittirmece sahneler kendinizi birden salon dışında bulmanıza sebep olabilir. İlk yarı inanılmaz derecede iticiydi demek istediğim. Oyunculuk, kullanılan ingiliz aksanının arada bir yarılmamıza falan sebep olması bir yana; "E öh" dedirten "E canım bu da böyle olsun daha ne uğraşıcaz uzun uzun" mantığıyla yapılmış kestirip atmacalar, tuhaf rastlantılar da bir yana(aa bir şey kalmadı ki başka), filmin ikinci yarısını takdir etmek lazım. Bir erotik-gerilim, veya Sharon Stone'un dikizleneceği, "Nası götürüyorlar birbirlerini anam" denecek bir film olarak değil de "psikolojik gerilim" ya da bir suç filmi olarak görülmesinde ısrar ediyorum. Çünkü başka türlü harbiden bir şeye benzemiyor. Yani erotik film desek seks sahneleri fazla tiksindirici, zorlama ve genel olarak filmin "seksüel şiddet" içeriği fazla denilebilir; bazı insanlarda(özellikle yaşı küçük olanlarda) travmaya yol açabilir. Sharon Stone desek e ölmüş bitmiş ablam, hala neyi ispatlamaya çalışıyorsa(tabii ki hala seksi bulanlar da vardır). Birbirilerini götürenlere gelince o sahneleri de ağzının suyu akarak izleyecek insan olduğunu sanmıyorum. Sonuç olarak filmin finali geliyor ve siz elinizde güzel bir cinayet kurgusuyla kalıyorsunuz. Sinemada görmenize gerek yok bence, paranıza yazık. Alın cd'sini öyle seyredin çok istiyorsanız derim ben.