sayıklayan (ev ya da başka bir şey)

Rüzgâr ürkek bir soğuğu pencereden sürükleyip yavaş yavaş kalbine yerleştiriyordu. Beyaza yakın açık renkli, belki biraz kahverengi barındıran ahşap çerçeve perdenin kıyısından geçirdiği uzun yılları belli ediyordu. Sanki eşikten kafasını uzatmış odanın içine bir misk gibi yayılmış yaşam parçalarını içine çekiyor gibiydi.
Hiçbir zaman özlememişti. Hayır… Bu evin, artık beyaz olmayan duvarlarında gezinen örümceklerini seyretmişti yıllarca. Örülen ve temizlenen ağları, hiç bitmeyecek, sonsuza kadar kısır bir döngü gibi devam edecek bu uğraşı izlemişti: temizlikçi kadınlar ve örümcekler… ve yalnızca geceleri ahşap yer kaplamasının üzerinde gezinen siyah misafirler… bazen gece geç saatlerde mutlak bir sessizlik içinde kulağını yere dayayıp ayak seslerini duymaya çalışırdı karafatmaların. Tahta döşemenin arasından çıkarken görmüştü birini. Selam verdiğinde tereddüde düşüp bir süre hareket etmemişti, daha sonra duvarın kenarına kadar gidip oradan gecenin içine dalarak karanlığa karışmıştı. Çok yalnızdı ve yalnızlığını paylaşamayacak kadar küçük arkadaşları vardı bu evde. Bazen hepsinin onun için üzüldüğünü düşünürdü. Çünkü hepsinin arkadaşı vardı mutlaka, kalabalıktılar. Onun için vicdan azabı duyduklarını da getirdi ara ara aklına.
Salonu evin sonuna yerleştiren uzun koridoru evin diğer bölümlerin daha çok sevdiğini düşündü. Zamanının büyük bölümünü burada geçirirdi. Bi keresinde bütün koridoru hiçbir açıklık kalmayacak şekilde gazete kâğıtlarıyla kaplamış ve rengârenk boyalarla tavanını boyamıştı. Küçük bir cezveyi boyalardan birine daldırıp tavana doğru fırlatan minik eller kalmıştı şimdi aklında. Daha sonra renkler yerini bağırtıya gürültüye ve karanlığa bırakmıştı. Uzun bir karanlığa…
Işığı tekrar bulduğunda bazı şeylerin değiştiğini kavramıştı. Artık hiç kaybetmeyeceğini bildiği bir dost gibi sakin bir şekilde karşılamıştı ve damarlarında hissetmişti. Hissettiği bir sıcaklıktı ve sanki bütün evi kaplamış bütün evin içinde dolaşan, duvarları, pencereleri, tavanı, zemini, evin bütün atmosferini kaplayan bir ruh olmuştu. Bir ruh olup gelen misafirleri izliyordu. Onları evlerine kadar takip edip evleriyle tanışıyor, misafirliğe gidiyordu ara sıra, ama evinde yaşayacak yer hiç kalmamıştı, bütün evi yalnızlığı doldurmuştu. Sokağı, caddeyi, bulunduğu muhiti geçip dünyanın üzerinde kara bir leke gibi beliriyordu yalnızlığı.
Çekilen uydu fotoğraflarında görünür müydü acaba? Birden bunu merak etti, uzayda astronotlar bakınca fark edebiliyorlar mıydı yalnızlığını. Ya başka gezegenlerden görülebiliyor muydu? Başka uygarlıklar, uzayda yer alan ve yalnızlığın ne demek olduğunu bilecek kadar akıllı ve bunun derin boşluğunu kabullenecek kadar kendine saygısı olan yaşam formları bu siyah noktaya gözlerini çevirip onun orda olduğunu ve hiçbir zaman da kaybolmayacağını kendilerine söyleyebiliyorlar mıydı? Cesaretleri var mıydı buna?
Akşam oluyordu, kırmızı bir günbatımı şimdi en son arzuladığı şeyi gölgeleri tekrar uzatıp evi bir harabeye çeviriyor, her şeyi o iğrenç kan ve balçık karışımı rengin içine batırıyordu. Anne rahminden yeni çıkmış bir bebek gibi ıslak ve pıhtılaşmış kan parçalarının içinde oda ağlıyordu. Her şey susmuş bir işaret beklermiş gibi kaldırım taşlarının üzerinde küçük bir rüzgar bir soğuk parçasını daha tutup havalandırmıştı. Pencerenin önündeki koltuk giderek ağarlaşan düşünceleri taşıyamaz hale geldiğinden öfkeli gıcırtılar salıyordu etrafa. Ya yarın olacaktı ya da bu gün devrilip üzerine düştüğünde artık kendini iyileştirecek gücü bulamadığından olduğu yerde yığınların arasında gözlerini kapayıp ölümü bekleyecekti gün.
Ya yarın olacaktı ya da ölüm her şeyi alacaktı,.