Karanlığın ardından.. ( ya da )

Yine aynı kabus ya da hayatımın normal bir günü artık ayırt edemiyorum. Aynı oda ya da hücrem. Gözlerim hala karanlığa alışamadı. Sanırım bir ara ufak bir ışık gördüm.. kayboldu. Aradan geçen zamanı bilmiyorum.. Karanlık zaman kavramını yok ediyor yavaş yavaş aynı bana yaptığı gibi.. Rutubet; yaslandığım duvardan vücuduma nüfuz ediyor.. ve kalbime. Anılarım siliniyor. Sanırım yenilerine ihtiyacım var ve bana bunları verebilcek kişiye.Hayal etmeye çalışıyorum.. Sağır edici bir gürültü! ya da küçük bir tıkırtıdır sadece. Kulaklarım uzun süredir soluk alıp verişimden başka bir ses duymadı. Bir şey duyuyor muydum!? yoksa duymuyor muydum..!? Bu sanki "sessizliğin sesi" gibiydi.. Sonra yaklaştı.. Kapı yavaşça aralandı, ışık su gibi içeri aktı, kafamı çevirdim. Eğer ona bakarsam ya kör olucaktım ya da bilincimi yitiricektim. Ellerimi gözlerimden çekmeden ona doğru döndüm ve ellerim o anda düştü.. Işık gerçekten büyüleyiciydi. Beni içine çekti ya da ben ben çekmesine izin verdim. Karanlık, odanın duvarlarından çamur gibi akmaya başladı ve kalbimden. Odaya son kez dönüp bakmadım sadece kapıdan sonunu düşünmeden ışıkla beraber çıktım.. oraya geri dönmek istemiyorum.