Ayyas.Com

zamanbütün uykulardan uyandırıyor insanı bir bakarsın sen yaşamışsın diğerleri sadece seyretmiş yaşamayı bilenler ölümü anlayabilirler sadece

evet yanlış okumadınız birilke imza atarak bir hikayeye sondan başladım. Bir okuyup yorum yaparsanız kıvanç duyarım. ------------------------------------------------------------- Koyu Kırmızı bir gökyüzü, siyaha yakın renkte bulutlar gökyüzüne hakim... Havaya uzanmış gibi aşağı bakıyoruz, yeryüzüne. Kırmızı (crimson) gölgeler dalgalanıyor parçalanmış asfaltların üstünde ve hala dumanlar yükseliyor yanmış, yıkılmış beton yığınlarının arasından. Çoktan düşmüş iki meleğiz, yüzümüzde öldürmenin, acı çektirmenin ve daha da ötesi üstün olmanın verdiği mutluluk ile bezenmiş makyaj olmadığı açık olan samimi bir gülümseme. Yavaşça süzülüyoruz kırmızılığın içinde, ilerledikçe yarattığımız yıkımın büyüklüğü bizi daha da...

Babama soracağım, bana ne masallar anlatırdın küçükken, ben hatırlamıyorum diye. Evet, hatırlamıyorum, hatta masal dinleyip dinlemediğimi bile hatırlamıyorum. Anlatmıştır ama herhalde, anlattığına dair çok güçlü hislerim var şu anda çünkü. Hatırlamak istedim ansızın, tatlı geldi o günler, o geceler, ufacık bir bedenle kedi gibi yatağın içinde kıvrılıp da gülümseyen bir yüzle saçlarımı okşarken bir yandan da ya daha önceden okuduğu ya da o anda uydurduğu, dinlediğimde güçlü bir huzur veren, sığınma duygumu tatmin ettiğim bir insandan dinlediğim masallar. Sarışındım o zamanlar bir hayli, sarı, yandan özenle ayrılmış -elbette ki bir ebeveyn taramıştır düzgünce- bir şekilde, yüzüm ufacıktı, ellerim gibi, dişlerimde tek bir dolgu bile...

Sıradan bir pazartesi günüydü... Hafif hafif çiseleyen yağmur penceremin önünde duran menekşemi ıslatıyordu. Pencereme çarpan yağmur damlacıkları da cabası. Birden kapı açıldı, gıcırtısıyla irkildim fakat kimse yoktu. Yanıma birinin oturduğunu fark ettim sessiz ve sakin. Usulca yanağıma bir öpücük kondurdu. Senden geliyordu, belli... Senin kokun üzerinde, senin sıcaklığın içindeydi. Evet, evet! Yalnızlık gelmişti. Senden haber getirmişti ama söylemesine izin vermedim, yüreğim böyle bir acıya dayanamazdı. O da öyle yaptı zaten, geldiği gibi geri gitti. Beni menekşemle yalnız...

bir cumhuriyet çocuğu olarak yetiştim ben köy enstitüsü mezunu bir dedenin ve en az o kadar aydın bir babaannenin yanında, şimdi onlardan birisi sağ hala, yarın ne olacak, gitgide bilinmeyen daha da önem kazanıyor, ay'a gitmenin değeri marduk karşısında önemsizleşiyor, venüs'ün yer koşullarını bilmeyen insanlar rahatlıkla venüs'ten gelen uzaylılardan bahsediyor, kütle çekim yasasının k'sini bilmeden insanlar marduk güneş'in arkasına saklanmış diyor... İşte budur aslında, Irak mı Amerika Birleşik Devletleri mi diye yırtınacağımıza üzerinde durmamız gereken sorun, karanlık ama nereye kadar? Bu, bu akşam gerçekleşen bir diyalogdan alıntıdır, kendi sözlerimden.

bu lanet bedenim tutuyor beni gel ve en büyük yol göstericim ol göreceksin(iz) ki aslında yaşadığımız tüm acılar birer halüsinasyon

''...herşeyimi kaybettim...en sonunda,herşeyimi...dibe vurmaktı amacım...ama haddimi aştım...'' bütün gün boyunca saçma şeyler düşünüyorum ama hiçbirşey mutlu etmiyor düşünüyorum aklımı kaybetmek üzereyim. gerçek mutluluğu yapan şeyleri göremiyorum kör olmalıyım, paranoyak olmalıyım, kapılar içeri kapanıyor nefes alamıyorum,uyuyamıyorum...başka bir günü yaşamaya korkuyorum..yaptığım yanlışlar için özür dilemek için çok geç.damarlarımın içinde akmaktan nefret ediyorum...değiştiremem ya da..tekrar düzenleyemem sadece bir kurban, bir yaralıyım ...yolumu kaybettim karanlığında gecenin, koşamıyorum, saklanamıyorum sevgi yok, kavga yok...karşı koyamadığım bu yazgıyla dizlerime çöktüm kendi gölgemden korkuyorum çünkü paranoyak yaşıyorum.

i know this can't be eternal! no love had ever conquered the borders of time...... but, how i wish your heart would forever be mine..the eyes caress myself to endure these painful lies...the moon's persistance makes me ask...why can't we be stars?stars that shine forever...stars that unite with the...

Odamda güne ''Merhaba!'' dedim.Bu bir karşılamadan çok bir veda gibiydi.Bu seslenişi sadece soğuk duvarlarım duydu.Bazı durumlarda soğuk kanlılığımı elden bıraktığımı fark ettim.Olaylara eşit tepki gösteremiyorum... Kendine güven hiçbir zaman olmadı bende.Rüzgara karşı bir çınar gibi değil,bir bataklık sazı gibi oldum hep.İçinde bulunduğum dünya beni bir soyutluğa itti.Dünyaya dokunur gibi somut olmayı denedim ama aynaya baktığımda düşüncelerimi gaye edindiğimi gördüm. Birden tüm hayatım değişti.Hiç görmediğim bir şehirde hayalimdeki dostlarla,düşmanlarla tanıştım.Bu yeni kişilerden çok şey öğrendim.Hayatımı bu doğrudur diyerek üzerine kurduğum düşünceler yıkıldı.Onları tamir etmek yerine başka düşüncelere sarıldım. Dayanılmaz...

Her sene ölüm yıldönümümde beni anımsamayacak ve muhtemelen "hadi cevat daha hızlı" nidalari ile kimbilir nerelerde bir karyolayı sallayacak. Evet, uğruna savaşılacak bir şey de olsa, yaşamın bu yüzü de vardır ve tek güzelliği ölmüş olan benim bu anları görmeyecek olmamdır, şiirsel ve edebi anlatımları beceremem zaten oldum olası. Kurtarmak için o kadar uğraşıp da sonunda cansız halde yere yığılmamdan sonra muhtemelen üzerindeki tozları silkeleyecek, evine gidecek, yırtılan pantolonunu çöpe atacak, yaralarını yıkayacak ve sonra madecasol sürecek bir parça, tamamen iyileştiğinde ise, ki bu bir kaç gün sürecektir en fazla, muhtemelen gidip gözüne ilk kestirdiği insanın kollarına atacak kendisini, özellikle de yaşarken dostummuş...

bir kacis olsa gerek bu,yanilsama belki de..icimde olmani istedigim yerde diilsin sanirim ya da ben senin istedigin yerde diilim..kimbilir.. beynimde buyuk bir karmasa yasanmakta..yoksa tum bunlar koca bir yanilgi mi?...benligimde var olan ya da kendimi rahatlatmak icin turettigim kavram ve tezlerimin cokusu mu..kendim icin ordugum duvarlarin catlaklarini sivayamamamamin(sivamak istemememin) verdigi bir hirs belki de bu kacisimin nedeni..bu zayifligimin kaynagi..belki de israrla vurman duvarlarima,sesini duyurmak istemen ,icerden kilitledigim kapiyi acmami saglamak istemen..su an o odada olanlar duvarlardan sıkılmıslıgım ve onlara muhtacligim..baktigimda tahmin ettigimden farkli seyler gorucek olmak beni korkutuor..o yuzden...

yeryüzüne bağlı palangalarımdan kurtulduğum an hava soğuk ve rüzgar esiyordu, yağmur yağdı yağacak hava kapalıydı. sessizce mezarlığa indim, üşüyordum. elimdeki fenerle mezartaşlarındaki isimlere bakmaya başladım sonra aradığımı buldum: ters haç biçimindeki mezartaşı. kararsızdım. orda öylece bekledim..birden bir ses duydum derinden, dipten gelen uğultulu bir ses; ''gel'' diyordu bana, tereddütte kaldım. bir kez daha duydum aynı sesi: ''gel'' diyordu bana..sonra kürekle mezarı açmaya başladım.bütün gece mezar kazdım.. sabaha karşı özgürlüğe giden yolu açmıştım: mezara girdim ve cehennemin dibine girdim (tamamen eğlence amaçlı yazılmış bişeydir)

içimde büyüyüp gelişen fırtınayı sakinleştiremiyorum..bütün duygularımı öldürdüm ve yine ölüyüm derinde kendimden kaçamıyorum çünkü bütün hayatım boyunca koşuyordum....bütün duygularımı öldürdüm ve yine ölüyüm!beni bir yakıt gibi eriten ateşi hissediyorum sonunda kontrolümü...

derin bir nefes , kapanmış gözlerim karanlığın aydınlanması , ışığın nesneye dönüşmesi bir saniyenin birgün günün ise sadece algı olduğu anda soğuğu yaran ısının bir çakmak aleviyle ortaya çıkmasıyla seçeneklerinden rahat olana uzanırken zamanda ki huzuru yakalamış mısındır ?

daha fazla katlanamıyorum 06.06.2004 zamanın kumlarıyla yer değiştiriyorum anılara kapılıp sürükleniyorum daha fazla katlanamıyorum hep aynı hataları yapıyorum iz bıraktığım herşeyden nefret ediyorum daha fazla katlanamıyorum eğer ölecek olsam, ağlar mıydın? ''hoşça kal'' dememi ister miydin? daha fazla katlanamıyorum