Sohbet

-Neyin var?
-Yok bir şey.
-Yalan. Hep de öyle derler.
-Git.
-Hayır.
-Neden geldin ki sen?
-Bana anlatmanı istiyorum.
-Her istediğini elde edemezsin.
-Neden konuşmak istemiyorsun?
-Konuşursam bütün buzlarım erir diye korkuyorum.
-Öyle bir şey olmayacak. Tanıdığım en soğuk insansın.
-Bu duyduğum en güzel iltifattı.
-Eminim. Şimdi, bana anlatacak mısın?
-Anlatacak neyim olduğunu bilmiyorsun. Bilseydin istemezdin.
-Bunun için önce bilmem gerekiyor.
-Çıkmaza koşuyorsun.
-Bak senin de istediğini biliyorum. Bu saatte neden ayıksın hem? Yarın yapacak işlerin yok mu?
-O kadar uzun vadeli planlar yapmam.
-Başka hazırcevabın var mı?
-Sanmıyorum.
-Off... Bak bunu çok istiyorum, ne kadar istediğimi bilemezsin.
-Hala ayaktasın. Oturana kadar ilk aşamayı geçmiş sayılmazsın.
-Beni zorlayacağını biliyorum. Sadece ne kadar zorlayacağını merak ediyorum.
-Seni zorlamıyorum. İstersen kalkıp kapıya doğru sürünebilirsin.
-Elbette istemiyorum ..... Bu kadar budala olduğuma şaşıyorum bazen.
-Nereden çıktı?
-Senin konuşman için çaba sarf ediyorum ve yaptığım işin aptalca olduğunu bana söyleyen bir sağ duyum bile yok.
-O zaman kendi kendinin polisi olmaya bak.
-Yapamıyorum. Kendi söküğünü dikemeyen terzi gibiyim. O kadar bütünüm ki içimde serbestçe dolaşan tek bir düşünce olmadığı için asla kendime ulaşamıyorum. Büyük ben'i uyaracak hiçbir küçük ben'im yok.
-İçinde bir kaos olsa daha mı iyiydi?
-Bilmem. Sence daha mı iyi?
-Kendi fikrim olsa sana sormazdım.
-Hahah! Bilen adam. Bu kadar yeter. Şimdi anlatıyor musun anlatmıyor musun? Uykum var ve her an onu tercih edebilirim.
-Anlatıyorum.
-Hadi ya? İnanmıyorum.
-İnanmalısın.
-İnanıyorum. Hadi anlat. Sıra sende diyebiliriz.
-Her şeyden önce çok aciz hissediyorum kendimi. Bir yerden bana uçup konan bir mutluluk olmadıkça kendim yaratamıyorum onu. Neyle mutlu olacağımı biliyorum oysa. Eskiden nasıl yürüyordu bunlar bilmiyorum ama şu anda bütün güçlerim benden koparılmış gibi. Önceden bahşedilmiş şeylerin geri alınması hep yokluktan daha acı verici.
-Çok haklısın.
-Şimdi ihtiyacımın olanın sadece sessizlik ve gökyüzü olduğunu biliyorum. Gece karanlığındaki gökyüzünden bahsediyorum tabi. Bu dünyada bana en çok huzur veren şey o.
-Belki beraber ormana gideriz bir haftasonu. Ne dersin?
-Bana arkadaş olacaksın yani. Var ol.
-Neden olmasın. Sonra orada konuşacak daha çok şey buluruz.
-Mutlaka yapalım. Biraz daha alır mısın?
-Hayır şu içtiklerim bile biraz sonra beni ısıtmaya yetecek gibi görünüyor.
-Sen bilirsin. Ama sanırım benim daha fazlasına ihtiyacım var.
-Öyle diyorsan öyle yap. Böyle gecelerin en güzel ilacı olduğunu biliyorum.
-Komik bir gündü değil mi?.. Yeni tanıştığım ve hakkında hiçbir şey bilmediğim biriyle içki sofrasına oturduk. Ve sohbet de en az içtiğim rakı kadar koyu. Tekrarlayalım bunu.
-Hadi sen yat artık. Sanırım hiçbir şey konuştuğumuz söylenemese de rahatlamana yardımcı oldum. İyi geceler...