Sen ben misin?

Keşke küçük bir aynam olsaydı. Her zaman yatağımın baş ucunda duracak, her baktığımda seni görebileceğim küçük basit bir aynam. Beni içine hapsetsin isterdim, sonsuza dek seninle orada olayım. Başka nasıl birşey beni daha çok mutlu ederdi bilemiyorum. Ama şu anda istediğim tek şey bu sanırım.
Korkmuyor muyum? Tabiki evet. Ya aynam kırılırsa? Ya seni bir daha göremezsem? Peki ya ben içinde hapsolmuşken kırılırsa? O zaman ben de kaybolur muyum? Bu soruları cevaplamak hiç işime gelmez tabiki. Dedim ya, korkuyorum. Senden de, kendimden de, o aynadan da çok korkuyorum hem de.
Aklıma başka şeyler de gelmiyor değil. Yatağımın baş ucunda duran küçük bir ayna yerine, uçsuz bucaksız alanlara bakan büyük bir pencerem olsaydı nasıl olurdu diye düşünüyorum. Yine görürdüm kendi yansımamı. Her zaman olmasından nefret ettiğim gibi silik, zaman zaman tamamen yitik... Yo, bunu istemiyorum. İstediğim tek bir şey var; o aynanın karşısına geçmek ve sormak: "Sen, ben misin?"