derinlerde bir yerden

Çırpınmak boşuna. Efsunlu bu diyar ve kanatların dumanın isinden kapkara. Yüzün gibi kanatların, her an başka bir büyünün tesiriyle farklı boyutlara kapılar açıyor. Bu, yer yer sararmış ama geneli kara bir büyünün kasvetli iklimini taşıyan, sıcakta dalgalanan ve insanoğlunun iliklerine işleyerek bilincini esir alan yerde ne yapmaya çalışıyoruz? Ufuk diye bir şey yok, gözlerimiz var diye sevinelim mi dersin. ha ha ha!..
/neredeyse uykuya dalacaktı. Söyledikleri çok ağır gelmişti. Anlamaya çalışırken bilinci derinlere doğru gidiyor, uyku gözlerini zorluyordu.
Sürekli sayıklıyordun. Karanlık içindeki yolculuğunun sonunda sana altın kadehte sunulan zehri içtin bir kere... Dudakların bu zehirin tadını aldı. Artık istesen de eskisi gibi olamazsın.
Bilincin bir sarmaşık gibi ruha musallat olması, eskiden beri bilinen bir hastalıktır. Bu nasıldır bilir misin? Kendini hırpalayarak, sürekli yakınıp bir şeylerden hatta kendinden bile zaman zaman şikayet eden, hiç bir olguyu yaratma derecesini bırak, olma derecesine kadar bile getiremeyen, kısacası yalandan bir hayat yaşayan zebaninin, irinli, pis kokulu vücudundan kurtulup, gözlerini yavaş yavaş ışığa açmasıdır...
Yavaş yavaş... Zehir kana karışıp oradan hücrelere nüfus etmeye baladı mı bir, geri dönüşü yoktur bunun. Önce farkına varamazsın zararın boyutlarının. Kimyasal, ilkin bilinçaltını etkiler, sonra hayaller görmeye başlarsın ve bu hayaller sana çok tatlı ve yapılması olanaklı şeyler gibi görünür. En kötüsü de nedir biliyor musun? ha ha ha!
/Her sözü karanlıkta kalmış bir yerin daha aydınlanmasına neden oluyor, her kahkahası bir kasvetin daha üzerine şimşek gibi çakıyordu.
En kötüsü, yapılmaları olanaklıdır gerçekten. Evet en kötüsü budur.