Küçük bir dokunuş

Uzağında durup hissettiklerini anlamaya çalışmalı. Emin olmalı önce ne kadar renk var. Siyah beyaz dünyasına ne kadar renk katabilir, onu bilmediği mertebelere ulaştırabilecek potansiyel var mı, varsa paylaşır mı?..
Uzak durmak… Varlığının bir soğukluk ilkesini bütün denklemlerine uyarlaması… Ne kadar gerçekçi bir yaklaşım sevgisiz, renksiz, kokusuz yaşamak ve nereye kadar gider, sonuca ulaşmak mümkün mü?
Kapıda durmuş, uzun bir yolculuğa çıkacakmış gibi bir bakışla, elinde yükleri, bir o kadar da içinde… oysa yeni geldin, daha içeri buyur etmedik seni sessiz afife. Böyle nereye?
Cana yakın olmak istiyorsan sana biraz sorun vereyim, çözerken yakınlaşırsın bana, ya da, hiç konuşmadan sevişelim, diyorsan, büyük bir kışı kabullenmelisin ilkin. Daha sonradan gelecek kelimeleri içinde büyütüp, kartopu gibi bana fırlatırken, yüzümde ufak bir tebessüm olacak. Hayır “dememiş miydim” demeyeceğim. Öylece durup öfkenin yatışmasını bekleyeceğim. Sonra da belki, “çay alır mısın?”, ya da, “bu gün hava ne kadar güzel, yürüyüşe çıkalım mı?”, gibi, belki ilk başta anlamsız gelecek bir iki küçük dokunuş yapacağım varlığına.
Gurur insanı sertleştirir, küçük bir dokunuş büyük bir sertliği kırar çoğu zaman, bilirsin. Dayanabilecek misin?