bir iki üç...

işyerinden çıktı.saymaya başladı bir iki üç dört ve beş.herzamanki gibi sadece beş adımda onu evine götürecek otobüsün durağındaydı.düşündü ne kadar zamandır sayıyorum diye.yanıtlayamıyordu.hafızasını zorladı acaba başlangıç basit bir market alışverişinin para üstümüydü...
otobüs geldi.haftanın beşinci günü, 10. biletinide otobüse attı.ilk boş yer bir,iki,üç,dört,beş ve altı.altıncı sıradaydı.beş adımda oraya gitti.otobüs durağınada 5 adımda varmıştı.muhtemelen otobüsten inerken 6, indikten sonrada 12 adım atacak, evine varacaktı.23 adımda evdeydi.gözlerini kapadı.binenleri veya önünde oturanların bağcıklarını saymak istemiyordu.kurtulmak istiyordu rakamlardan hesaplardan.basit bir işçiydi.işi yoktu rakamlarla.
ondörtbinonaltı.eve varmıştı.oturduğu yerden kalktı düğmeye bastı.sadece bikere.otobüs durdu.bir iki üç dört beş ve altı.işte duraktaydı.bir adım attı.durdu.Saymayacaktı.gözlerini kapamıştı.kendi bile anca farkına varmıştı ondörtbinonaltının.bir neydi, belki bir koyun belki bir saniye.belkide önce koyunla başladı sonrada saniyeleri saydı.sona geldiğinde saymasının hiçbir anlamı kalmamıştı kalan sadece sayılardı.
iki üç dört... oniki.apartmana girdi.artık ezberlemişti. önce dört merdiven ve iki adım sonra ondört merdiven daha sonra üç adım sonra bir ondört merdiven daha son bir adım ve evdeydi.yürüdü.saymadı saymasına gerek yoktu.ama yinede acaba kendisinden gizlice saymışmıydı.kapıyı açtı.banyoya gitti.ellerini yıkadı.aslında daha işyerinden çıkarken yıkamıştı.ama yıkamalıydı.yolda elleri kirlenmiş olabilirdi.koltuğuna gitti.tabiki saymıştı.hafta sonunun yorgunluğu çöktü.uyudu.
karnı acıkmıştı.tüm gün sabah yediği tek dilim ekmek ve 7 zeytinle duruyordu.ekmeği kaç ısırıkta bitirmişti muhtemelen onuda saymıştı ama oda diğer sayılarla birlikte anlamsızlaşmıştı.mide kazıntısıyla karışık bulantı.mutfağa koştu.geri döndü banyoya ellerini yıkadı.tekrar mutfağa koştu.kafasından milyon tane rakam geçmişti.azıcık ekmek yedi.zeytin yemedi.vakti yoktu.
ev sahibi fehmi beyin bıraktığı masasına oturdu.önünde işini bitirmek için koskoca bir haftasonu vardı.hemen hesaplıyabilirdi kaç gün kaç saat kaç saniye olduğunu ama daha önemli hesapları vardı...
pazartesi sabahı erkenden kalktı.akşam yağmur yağmıştı ama bugün güzeldi.herşeyi son bir kez gözden geçirdi.yanlış yapmış olamazdı.işten eve 23 adım.bu sefer otobüse binmicekti.kendinden emindi.geriye doğru saymaya başladı.apartmandan çıktı.otobüs durağının yanından geçti.kendini dünyanın en güçlü insanı hissediyordu.durakta bekleyen o yanlız kızın kendisinden güçlü olabileceği aklının ucundan geçmedi.işyerine en kestirme yoldan yürümeye başladı.yirmibeşbinkırkiki....onbin...binbeşyüz...dokuzyüz...yüz..kırk.işyerini görüyordu.onbeş ondört onüç oniki.durdu.tam o su birikintisinin önünde durdu.basamazdı.ıslatamazdı su alan ayakkabılarını.dayanamazdı tüm gün kirli suyla ıslanmış ayaklarla dolaşmaya.kaç saat olduğunu hesapladı aslında önemi yoktu bir saniye bile dayanamazdı.birikintiye baktı,binaya baktı.binayla arasında sadece oniki adım vardı.düşündü.nolurdu saymadan yürüyüp gitse.niye sayıyorum diye tekrar kendine sordu.ne zaman başlamıştı.onsuz geçen bindörtyüzdoksandördüncü gündü.hayır kendiside bilmiyordu niye saydığını.arkasını döndü ve onu evine götüren otobüsün durağına gitti.yapacak çok işi vardı ve önünde uzun bir hafta sonu yoktu.