Bu gün anladım...

bugün anladım neler yitirdiğimi neleri bitirdiğimi neleri kaybettiğimi...
en güzel hikayem bitmiş ,gitmiş....sonsuza kadar.....

insan. sürekli gelişen serpilen filiz... Bazen bir çiçek bile veremiyor üstelik, meyveden vazgeçtik. Peki neden hala ağaç büyüyor?

Sonra sokaklar uzuyor, ama gecenin bir vakti aklımda ama bazen de umurumda bile değilken sokaklar uzuyor. Nereye götürüyor bizi? Bizim için bir çıkar yol var mı bilmiyorum. Sık sık da bilmek istemiyorum. Odada oturup bütün gün uzakları düşünmek, evet sıcak bir hava altında, nemli bir günün bütün ağırlığını düşüncelerime sinerken bulmak istemiyorum. Bütün kapılar açık, ama rüzgâr esmiyor artık.

Pencerenin önünde durmuşum, bir de baktım ki, öteki tarafına geçsem daha önceki yansımalarımdan farkım kalır mı diye düşünüyorum. Bu daha mı kötü, yani dışardan göründüğüm gibi olmak, ya da yansımamın aslımla yer değiştirmesi ya da bu değişim gerçekleşirken ortaya yepyeni belki de daha önce hiç olmadığım gibi bir ben'in çıkması.... olası mıdır acaba?

Ne yapsak acaba... hım,,, nasıl etsek.

bir kez daha kafama vura vura anlattılar bittiğini...
anladım artık geri dönüşü yok... ben de bittim....

bittiyse bitti.biten sen mi olacaksın her defasında?
yada bitirilen?
bitmek nedir ki?
yada her bitişin nedeni nedir?nedir buna katlanamayacak kadar umutsuz olan??
aynaya baktıında silik bir yansıma değil kendini görmen gerek her defasında ve iyice bakmak bir ayna parcasına,sana sadece bir yanılsamayı göstermekten baska ne işe yaradı zamanında?
bitti.evet,ama sen bitmedin her defasında topladın kendini bu bası bozuk uğultuda ve yasladın sesini bilmem hangi bitecek baska bir çığlığa.
şimdi sustur içindeki işkence sesini ve toparlan,her bitişin bir başlangıcı var nasılsa,
her gecenin bir gündüzü,
her siyahın birde beyazı..

Bugün anladım ki..
Hep boşa kürek çekmişim aslında en başından yapmam gerekeni hep kendimi kandırıp ertelemişim.Uzunca bi zaman öylesine koyuluga bakmalıyım denize dogru...

Bu gün anladım...
demek komik geliyor şu an, nede olsa beklediğim bir olgu değildi anladığım...
Garip bir ruh hali içinde değilim, yada dünyayı farklı bir gözle görmüyorum.Daha doğrusu öylesine sıradan öylesine rutin bir günün başlangıcındayım. Evet bu gün bir kez daha anladım bu hayatta sevgiye ve hoş görüye yer olmadığını...

Bugün anladım ki boşa yaşamıyoruz hiç bir zaman. Hep birileri veya birşeyler için varız. Hayat o kadar yoğun devam ederken, onca koşuşturmanın arasında kendisine ve başkalarına az da olsa zaman ayırabilen insan mutlu insandır.

ben bugünlerde bi b.k anlamıyorum açıkcası insanlara olan güvenim çok azaldı!
Anladığım şeylerin hep çok daha önceden anlaşılması gereken ya da çok önceden anlayıp önem vermediğim şeyler olduğunu görüyorum o yüzden pişmanlıklar yaşıyorum yine de başka açılardan doğru yaptığımı görüyor yarı pişmanlık yarı gurur duyuyorum işte böle bir saçmalık var bu da beni karıştırıyor, yine de hala güvenimi ayakta tutan bir kaç nedenim var!
NOT:Şimdi demeyin nereden çıktı bu bunalım yazı diye öle bi kerede ben içimi dökeyim dedim

yaşamaya başlıyoruz bi kere ama sonunda oluyoruz dimi.o zaman yaşadığımız her dakika aslında olume biraz daha yaklaşıyoruz.yani yaşadıkça oluyoruz aslında.ve bu yuzden yaşattığımız herşey aslında oluyor bizimle birlikte.içimizdeki şeyler de oluyor zaman zaman.sevgi oluyor,aşk oluyor,masumiyetimiz oluyor..yani her şey bitiyor bi yerde.bizde biticez zamanımız geldiğinde o yuzden biten hiç bişey için uzulmemeye karar verdim.bu gun de ben bunu anladım.yaşayan her şey ölüyor,bunu kabullenmek zor olsa da.

bugün anladım ki..ben s.k deilmişim ulan hieayt apyalım ben

bugün bn hiçbişe anlamadm yaşamaktan..bunu anlamadığımı anladm belkide...

yaşama merhaba demek, yeni başlayan günü karşılamak... Kimi mutlu olmak kimi kahrolmak, küçük, bazende ulaşılmaz olmak, ne yazık anlaşılmamak yanlış anlamak, boşlukta kalmak, parasız dolaşmak, kazık atmak ve sırtından yara almak, saçlarını uzatmak yahut döküldüğü için kel kalmak... Yemek yemek, rejim yapıp yiyememek... Ya sevmek! sevdiğin için sevişmek

Bu gün anladım...

Gereksiz ne varsa atmayı ve Yaşamı bekletmemeyi...

Anladım ki.asla hiç bişi garanti değil şu 3 günlük dünyada.her zaman bi adım gerideyiz planlarımızdan.hep biz hayata ayak uydurmaya çalışıyoruz.hep bi acelemiz var.huzur ve dinginlik gibi hazinelerin yerini çok az kişi biliyor.hep bi kargaşa ve kavga var.sen ne kadar acele edersen zamanda bi o kadar hızlı akıyor.insanlar az düşünüp çok konuşuyor.hep bi üstün olma yarışı.olgunluk tozlu raflarda unutulmuş.barış sadece savaşın aynadaki yansıması.bu anlattıklarımın hiç birini bugün anlamadımzaten bildiğim ve inandığım şeyler bunlar.sadece başlığı ve yazılanları okuyunca beynimin örümcek bağlamış yerlerindeki sandıktan çıkıverdiler birden

bugün anladım ki..
Her yeni gün yeni bişey deilmiş birbirini tekrarlayan film karelerine benzetesim geldi..

Bugün hiç bir hiç bir şey anlamadım.çünkü "bugün" yoktu benım için.arkama dönüp baktığımda "dün"ün olmadığı gibi...sadece yol ... sadece gelecek... peki ne için? sadece GÜÇ. bırak kendini boktan hayatının akışına.bekle kaosun seni almasını...o zaman anlayacaksın ne için yaşadığını... şimdilik sadece bekle zamanını gelmesini...

bugün anladım ki, ben benim.. çok geç olmuş belkide.. ama herşeyi söyleyebilirim artık.. içimdeki her şeyi.. zerresine kadar! çünkü ben benim. belkide kötüdür bu yaptığım.
ama onuda başka bi gün anlarım artık... :

bugün anladım ki cuma günü işlicegim cinayet bana hiç zevk vermicek

Bu gün anladım...
belkide anlamların en anlamsızı,
ne için bir şeyleri feda ediyorum , ne için savaş veriyorum.
İstediğime sahip değilim, daha iyi bir hayat söz konusu olmuyor.
sanal kalmış duygular, boşlukta asılı kalmış arzular
anlamak yeterli olsa
bu gün anladım derdim...