son Hikayemin Sonu

evet yanlış okumadınız birilke imza atarak bir hikayeye sondan başladım. Bir okuyup yorum yaparsanız kıvanç duyarım.
-------------------------------------------------------------
Koyu Kırmızı bir gökyüzü, siyaha yakın renkte bulutlar gökyüzüne hakim... Havaya uzanmış gibi aşağı bakıyoruz,
yeryüzüne. Kırmızı (crimson) gölgeler dalgalanıyor parçalanmış asfaltların üstünde ve hala dumanlar yükseliyor
yanmış, yıkılmış beton yığınlarının arasından. Çoktan düşmüş iki meleğiz, yüzümüzde öldürmenin, acı çektirmenin
ve daha da ötesi üstün olmanın verdiği mutluluk ile bezenmiş makyaj olmadığı açık olan samimi bir gülümseme.
Yavaşça süzülüyoruz kırmızılığın içinde, ilerledikçe yarattığımız yıkımın büyüklüğü bizi daha da çok eğlendiriyor.
"MasterPiece"'ini bitirmiş bir ressamın artık kendini öldürebileceğini anladığı andaki boşluk duygusunu tadıyoruz
ezdiğimiz insanların çığlıklarını duydukça. Ailesi gözleri önünde öldürülmüş ufak bir çocuğu sevgimiz ile vaftiz
etmek için aşağı iniyor, kalbini söküp tekrar yükseliyoruz; kahkahalarımızla. Bu sanat eserine kendimizden renk
katmak için birbirimizin açık göğüs kafesini kesip kanımızla renklendiriyoruz tuvalimizi. Damlayan her damla kan
havada hızlanarak, sürtünmeyi unutarak yere düşüyor. Her damla bir deprem, ve yeni çığlıklar getiriyor. Ve kanımız
düştüğü yerden metrelerce derine inip nefretimizle magmayı bile ısıtıyor...
..Nefretimizi körüklüyor birbirimiz için yanan ateş. Yardığın göğüs kafesimden akan kanlar insanlığı artık
yaşadıkları bu zavallı hayattan uzaklaştırırken biz seninle gökyüzünde birbirine kur yapan ik kırlangıç gibi
uçup crimson bulutların arasında gözlerimizi kapayıp ilerliyoruz. Ne henüz son bulmuş bir çağın katilleri olmamız,
ne de yeni bir çağın yaratıcıları olmamız umurumuzda. Yıkıntıların arasından dumanların gözünü yaşarttığı bir
çocuk izlemeye çalışıyor bizi fakat kan yağmuru onu da boğuyor. Can çekişen, ölmek üzere olan, günah işlememiş
olmanın onları masum kıldığını sanan bazı zavallılar tanıklık ediyor yeni çağa başlangıcımıza. Biz ise havada
yunusların yaptığı gibi sevişircesine daireler çiziyoruz birbirimizin etrafında. Parlayan gözlerimiz artık sadece
birbirimizi görüyor. Aşağıda yaşattığımız katliam (massacre) ve gökyüzünün rengi sadece birer dekor artık...
Bu dünya artık eskiden bilinen yer değil. Yeni doğacak bebekler; Bizler ne Havva ne Adem'iz. Kimseye tapmayın,
kimseden korkmayın, ve gücünüz yeterse bizi de öldürün ki kendi tanrınız olun! Hiçbirinizin bu zevki tadamayacak
olması ise tek üzüldüğüm şey...
"yeni bir dünyadır artık hüküm süreceğimiz; the world of twilight"
SON...
NOT: ingilizce kısımlar dülzetilecek. Türkçe ile ilgili ciddi sorunlarım var çok kasılıyorum bazen ingilizce daha kolay geliyo. ilerd epostlarda felamda ingilizce görürseniz baköznetiye felam demeyin