her şey yerli yerinde

Ufak bir çocuğun gülümsemesi gibi olalım. Ansızın ve ortada hiçbir neden yokken patlayan o tatlı kahkahalar gibi yankılansın odalarda dokunuşlarımız. Sen bir ben ol, ben bir sen olayım. Bazen de ikimiz bir ya da sık sık bir çok…
Sabahın erken saatlerinde ötüşen kuşlar olalım. Sadece o saate kadar uyanık kalan insanlar fark edebilsin güzelliğimizi. Ya edebiyatçı olsunlar ya da gece bekçisi, hiç fark etmez benim için. Hiç kimsenin fark edemeyeceği, belki hiç kimse için hiçbir şey ifade etmeyecek anlamlar olalım. Kaldırımın kenarındaki iki çakıl tanesi ya da yağmurdan sonra oluşmuş bir su birikintisindeki kibrit çöpleri… Ayrı iki insanın ağzından aynı anda çıkan sözler gibi ayrı yerlerde olsak da hep aynı kalalım. Ne sen gelmek iste ne ben çağırayım seni. Kazara bir gün bir köşede karşılaşıp tekrar vurulalım birbirimize ya da şöyle bir göz göze gelip yolumuza devam edelim.
Hatta hiç tanışmayalım seninle, çünkü böyle de güzelsin.