pabucu yarım

“Çık dışarı!”
“Hayır olmaz.”
“Çıııııık dediiiimm!”
“Olmaaaz!”
“Korkak seni çık dışarı çık çık çık!”
“Ben içerde mutluyum, burası daha güzel ve karanlık, buradan her yeri görebiliyorum.”
“Bi bok göremiyorsun, gördüklerin her yer sanıyorsun, karanlığın ne olduğunu bile bilmiyorsun daha, karanlığı anlamak için önce ışığı anlaman lazım.”
“…”
“Niye sustun, çık dışarı diyorum sana, çıksana ulannnn!”
“Kanatlarım çok hassas çıkamam.”
“Ulan ben senin kanatlarına… neden kanatların var sanıyorsun? O daracık yerde zaten kendine zor yer varken, o tozlu kanatların ne boka yarıyor üleeennn!”
“Kanatlarım var çünkü güzeller.”
“Ha!”
“Tamam biraz tozlu olabilirler ama yakında bahar temizliği yapacağım her yerin tozunu atacağım.”
“Iııııhhhhh! Ulan manyamışsın sen, kıçından faraziyeler uyduruyosun o daracık yerde dünyan daralmış, bak çık dışarı yoksa kırar içeri girerim. Ne bahar temizliği bu uleeeen! Baharı mı kaldı.”
“Hayır olmaz burası bana anca yetiyor, bir kişiye daha yer yok burada. Ben böyle mutluyum.”
“Mutluysan bak ben de böyle mutluyum. Tak tak küt.”
“Dur ya ne tekmeliyosun.”
“Çık lan dışarı çık dedim sana.”
“Çıkmam işte!”
“Sen bilirsin tak tak trak”
“Vurmasana çatladı bak. Çatlaksın sen.”
"Iııııııhh!.. tak tak çatanak! çötöng"
( ve yaz kış ara ara gelip tekmelemeye devam eder )