Gidiş - Dönüş

Galiba en zoru gidenlerin arkasından bakmak ...
Eşyaları toplamak valizleri hazırlamak CD’lerini özenle kutulamak.Bilgisayarın için koli aramak yoksa arkadaşından otlanıp bilgisayarını kolilemek.Götürmek istemediğin ufak tefek ıvır zıvırları arkadaşlarına hatıra olsun diye arkadaşlarına bırakmak.Son zamanlarını hep beraber geçirmek.Sanki gitmeyecekmiş gibi teklemeden eğlenmek.Önceden arada sırada içerken son 1 hafta ayyaş gezmek.Herkesi otogara kadar getirip sözde vedalaşmak.Arada hatıra fotoğrafı çektirmek.Hatta sadece fotoğrafta yakalayacağımız “Always On My Mind “ yazan tshirt detayı.Bunların hepsi söylediğimden çok daha kolay olmalı.
Kendime hep sormuşumdur acaba gittikten sonra gerçekten üzülen var mıdır annem babam dışında ? Yada yaklaşık 10 saat süren otobüs yolculuğu esnasında kaza geçirip ölsem gerçekten kim ağlardı ? Bi vasiyet yazsam kime neyini bırakacaktım ?.Yol üstündeki aydınlatma lambaları film şeridi gibi gözümün önünden geçerken bunları düşünmeden edemiyorum.Arkamda bıraktığım sevdiklerim için mi üzülüyorum yoksa unutulacağım için mi yada çok da şatafatlı olmayan hayatıma nokta koyduğum için mi ?
Keşke insan beyni okuma gibi bir yeteneğimiz olsa.İlk işim gidenlerin giderken ne düşündüğü okumak olurdu.Gerçekten ne düşünüyorlardı ?.Bizim kadar üzülüyorlar mıydı ? İşte bir insanın yerinde olmak istediğim anlardan biri.Karşımdakini üzmemek için camdan dışarı bile bakmam.Gömerim kendimi koltuğa.Yalnız gelmiş yalnız gidiyormuş gibi hayal ederim.Bilmiyorum böyle yapınca belki karşımdakini daha fazla üzüyorum.Ama ademoğlu çok bencil…..
İşte otogardayız.Yine kalan benim her zamanki gibi.Giden herkes.En kötüsü herkezin teker teker gitmesi.İşkence gibi ; öldürücü değil süründürücü dozda.Yine başlıyoruz galiba yine en zoru gidenlerin arkasından bakmak ve o gittikten sonra ağlamak ....