mırlaşımın tınısı

hep böyle kasvetli günlerde başlardı sancısı . Önce ruha abanıp ağırlığını üstüne salan , yapışkan , nereye sığacağı belirsiz , kendiyle çoğalan bir sıkıntı.. o sıkıntının yarattığı çekimsiz alanda asılı kalan bir boşluk , boşlukta sıkışan bir ruh ve her kaçma düşüncesiyle ölümü hatırlatan , beynin kafatasına çarpışı gibi belleğin tuzbuz oluşu , parçalanan düşünceler , çölde yokedeceğin kumu aramak, ne aradığını unutmak ve yaşamak için unuttuklarına tutunmak gibi , sancının geçmesi için acıyı kucaklamak ..
Öfkeden kan beynine sıçramış köşeye sıkışmış bir kurt . Kulakları kısılmış , gözleri kıpkırızı , dişlerini gösteriyor , ensesi kabarmış ve böğründen çıkan hırıltının titreşimlerinden hissedilen kaç sinyali sana bütün uyarıları veriyor. Acının gözlerine baktıkça yerin dibine girme istediği uyandıran bir uyuşukluk , düşme isteği en dibe kadar . Işte tek hatırlanması gereken bu, onca unutulan arasında.
Kurdun gözleriyle karşı karşıya , birinden birini hapsedecek bir savaş. Kurdu öldürüp acıyı gömmek tek kazanç. Yada teslim olmak acıya , kurdun gözlerine sahip olmak , kıpkırmızı bir şüpheyle bakmak etrafa.Ne yapılacağının kararını insanın hayvansı doğasına bırakmak , ölmek üzere olan bir köpeğin yalnız kalması gerektiğini içgüdülerine güvenerek anlaması gibi, sahip olduğun vahşiliğin bilincine varmak. Hayır. Insan olduğunu hatırlamak . Bir hayvanı yenmek için insanlığını kullanmak . Mantık , sukunet, dinginlik ve sırası gelince hamleni yapmak .
sonra ..
karşılıklı iki sfenks gibi oturduk kurtla .
Avuçlarımı ona doğru açtım ve bekledim.
Gözlerini bıraktı avuçlarıma ,
kıpkırmızı .
O günden beri taşıyorum yanımda.
Nezaman başımı arıtan biri olsa
kaşınır avuçlarım.