Düz yazı...

Dümdüz.
Başlangıç noktası belirsiz olan ve sonsuzluğa uzayıp giden bir doğru gibi.
Ne başı belli ne sonu. Sınırsız bir sinir harbi, nereden gelip nereye gidiyorum diye inleten.
Dümdüz.
Aşık Veysel'in gittiği yol gibi.
Silkinip kalkabilsek, biraz takâtımız olsa şu yolu bi aşsak, deriz. Deriz de bir türlü kurtulamayız çınar ağacının gölgesinin rehavetinden.
Dümdüz.
Rahme düşüşle başlayan bir hayat gibi.
İstem dışı oluşan bir olgu ama sonu ? Belki benim kararımla belki yine hayatın kararıyla belli olacak.
Dümdüz.
Her gelişin bir de gidişi olduğu gibi.
Gelen her şeyin giderken birşeyler götürmesi mi daha can yakar. Gidenin yeni geleni aratmasımı daha fazla insanı sıkar?
Dümdüz.
Serbest düşüşe başlar gibi.
Sal kendini, serbest bırak. Nasıl olsa vücudun yere değdiğinde ruhun gök yüzüne çıkacak bir daha inmemek üzere.
Dümdüz.
Bişeyler olduğunu zannettiğim beynimin kıvrımları gibi.
Ne bakıyorsun öyle aptal aptal? Gerçi hiçbir sebep yok öyle bakmaman için nasıl olsa aptalsın işte. Hiç kullanılmamış sıfır kilometre bir beyin.
Dümdüz.
Gözünün alabildiğine dümdüz. Çek silahı, daya alnına, asıl tetiğe gör bakalım kurşun nasıl geçiyor ruhunun derinliklerinden dümdüz.
01/06/2002