kendimle kalabalık

Yitik hayallerimi tekrar kazımaya çalıştım eski defterlerden. Dün geceydi. Kendinden korkan bir gece, barındırdığı uğultulara kulak kabartan ve duyduklarına anlam vermeye çalışır gibi kıpırtısız duran bir gece... Asılmıştı gökyüzüne. Külçe gibi bir geceydi, geldi çöktü üzerime.
Pulu, mührü sararmış zarfların içinde, yıpranmış mektupları bir bir aldım elime. Pulu, mührü sararmış, adresi belirsizleşmiş, kime gönderildikleri artık bilinmeyen... İçimde bir yerlerde sahibini arayan sözcükler gördüm üzerlerinde. Muhattabı olmayan cümleler sarfetmişim uzun yıllar boyunca, muhattabı ve okuyanı...
Sonra yine pencere geldi aklıma. Gözümü en eski dostlarımdan sayılan duvardan alıp pencereye koydum. Düşüncelerimi koydum. Gitgide donuklaşan ay ışığı altında, buğulu pencerelere yazdığım yalnızlığı vurdu yüzüme. "Dost acı söylermiş" efendim. Peki, acı söylesin dost efendim.
sizi bıraktım gerilerde, perdeleri açtım
dağları, dağları gördüğüm yerde.