Hoşçakal Duygu

Her şeyi değiştiren gün pazartesiydi.Hoşça vakit geçirdik beraber.Saat 6.30 a kadar güldük eğlendik.6.30 dan sonra bir hüzün buhranı ki sorma.Otogara ben bırakacaktım. Sonra beraber tramvaya atladık.Otogara vardık.Oturduk bir süre.2 dakika geçmedi yağmur çiselemeye başladı dışarıda.Korktum üstümde sadece polar vardı.Otobüs de gelmişti.Bindik otobüse beraber bi süre içinde oturduk baktık birbirimize uzun uzun ama hiç konuşmadık.Otobüs hareket etmeye başlayınca.Sarıldım sanki sonkez bi daha görmicekmişim gibi.İşte o an herşey değişti.Evet bişiyler hissediyordum artık bilmiyorum neden böyle olmuştu ama acayip bişeydi... Ne zaman kaybettiğimi bilmiyordum bunu.Ama kaybettiğimde gerçekten çok üzülmüştüm.Bir insanı gerçekten insan yapan unsulardan biri galiba. Sarılma duygusu.Yani gerçekten bizi seven birinin bize sarıldığı zaman hissettiğimiz şey.Otobüsten indim.Camdan bana bakıyordu.Otobüs gidene kadar baktıştık...En son gördüğümde ağlıyordu.Zor tutum kendimi.Sonra hiçbişey olmamış gibi arkamı döndüm.Peron kapısından girdim girişten çıktım.Yürümeye başladım.Cumhuriyete kadar yürüdüm.Yürüdüm sağanak yağmura inat gözümden süzülenlerle beraber.Ve o farkettim ki dünyanın en şanslı ve bahtsız adamı bendim ...