Kirli Bir Ayna

Kraliçemin kılıcından akan kan...
Kirli Bir Ayna
Şu ayna ne tuhaftı...
Diğer bir boyutta yaşıyormuş gibi,
dengesiz ve saçma...
Karşıya ters bir halde geçebilmek kadar hem de.
Öfkeyi yudumla!
Her seferinde damardan bir uyuşturucu gibi,
bayıl icabında.
Ayna...
Biri bakıyor ordan,
tanımlayamıyorum..başı sağ omzuna düşmüş,
sağ mı sol mu bilemiyorum.
Eller , cansız biri gibi sarkıyor.
Gözlerinde camsı bir ifade,bir donukluk,
hayata küskünlük de denebilir.
Hiçbir parıltı olmayan gözbebekleri tasıyor.
Nereye baktığını bilemeden,
durgun bir nehir gibi yatıyor
aramızda bu paslı ayna.
Bilmem kaç bin tane anıyı
bir araya getirip yüzümüzü oluşturuyor.
Yüzümüze o maskeleri yerleştiriyor,
neyi yapsam aynısını yapıyor.
Kurtulamıyor muyum?!
Ucunda ölüm mü olmalı sadece?
Enjekte edilen hayat ilacı oysa ki...
Nelere mal olmuştu önceleri...
Ölmeden önce nefret etmiştim ben.
Kendini bilmezlerle uğraşmıştım,
bir kaç tane yalan iddiayla...
Soğuk kapılardan geçtim..zamandan..
Bilmem ne kadar gerisinde kalmış yüzüm...
Bu paslı aynanın karanlığında,
kir gibi, bütün anıları tutarlığında
abuk sabuk hayaller fısıldadığını,
su loş odaya...
Oturup,
başucumuzdaki enjektörleri
kımıldatırken yalnızlığımız..
Düsündüm.
Bir kaç parça hatırladım.
Oyunlara başvurdum..sıkıldım..
Karanlık düşlerde uyuyakaldım..
Kaç bin yüz aynadan geçtim.
Hala buradaydım..
Artık maskemi çıkarmıştım.
Nerdeyim?!
Aynaya bakıyordum..
Ayna karsımda..,ama ya ben?
Ben hiç olmadım ki zaten...
ya da olmadığımı sandım.
Dönmeden önce birkaç caddeye uğramıştım,
etrafımı incelemiştim.
Zamanın neleri geride bıraktığını,
neleri değistirip, yerlerine başkalarını
inşa ettiğini her seferinde...
ve bu aynanın,
daha kaç bin tane anıyla başbaşa kalıp,
onları kirli hayallere dönüştürdüğünü
anlamıstım...
Tahmin etmistim,
söylemiştim; bir aşk diğerlerinden yapılıyor...
ve o diğerleri her seferinde
seninle birlikte oluyor...
ve geçmek bilmeyen bir leke gibi,
aranda kalıyor yenisiyle...
Aklımda terk etmek vardı,
bir daha hiç gelmemek..
bu havayı bir daha hiç solumamak!
Otlar diz boyu yükselmiş olsa da bu hayat kavramında,
uçarcasına bir kaç sözcük mırıldanmak vardı...
Biraz sarkı söylemek.
Yüzümdeki boyaları silmek istiyordum..
kırmızı..beyaz
kırmızı ve siyah
gri ve matlık hakimdi boyalara..
Ruhumdaki kirli anılara andırmıştım,
silmeyi başaramamıştım..
Her gelişimde boyalar belirginleşir,
daha bir çökerdim içime doğru..
Basınçla sıkıştırılmıs bir balon gibi
bir zaman sonra patlayacağım.
O sevgi sığdıramadığım kalbimle
kendi kendimi imha edeceğim...
Karanlığı erken düşen akşamlarda
sise karışmayı denedim.
Herşeyi unutmayı...
Gözler kıymetli taşlar gibi kaldı bende..
Aşklar ise öldürüldükleri yerde kaldı..
Sahte sözler, sözcükler.......
Kilitli kutulara kapattım,
senelerce ve senelerce sakladım.
Toz ve zaman...
Zaman tozlandı senelerce......
Düşlerin kurak mevsimi başladı.
Yolculuk zamanıydı..
Başka yerlere esmeye..terk etmeye
zaman vardı..
Belki son bir kaç dakika...
Ve her zaman yapmaya alıştığım gibi
terk ettim...
Başka sahnelere erteledim,
doğmamış aşkları ve nefretleri..
Söylemiştim;
bazen kendine çok uzak şeyleri düşünmek
onları sana daha fazla yaklaştırıyor..
Sana bir adım daha fazla..
Ve kendini biraz daha cazip kılmaya başlıyor...
Unutmaya çalıstığım bazı şeyler
tamamen silinemiyordu......
Ne zaman yine o taraflara
çevirsem başımı,
tekrar.. ve tekrar, o gözlerinin içine
gecenin siyahına doğru,
rastlantılar göze çarpıyordu yine uzaklarda..
Biraz fazla cüretkardı ya da tuhaf gibi,
bilemiyorum..
Hala su kirli aynanın
boyadığı suratımda bakışlarım...
Bu boş rutubetli odada,
arkada gölgelerle ve ışıklarla
boğuşuyor,
o küçücük gözyaşı çığlıkları
çocukluğumun......
Etrafta bir kaç hayal geziyordu,
ve her defasında
biraz daha yaklaşıyordum
aynaya ...
aynadaki suratımla başbaşa...
Duvarlar üstüne gelir,
ve yıkılırlar aniden...
bir yığın düşüncenin altında kalıp ezilmek gibi..
Dengesiz bir kayıkta,
nereye gittiğini bilemeden
uçsuz bucaksız denizde...
Bilmem kaç sayfa gerisinde kalmıs yüzüm.
Aynaya bakarsın,
sen olduğunu sanırsın,
ikizlerdir,ama gece ve gündüz kadar farklıdırlar
aslında..
Biri sen...diğeri..bilemiyorum,
aynanın diğer tarafı...
Beklemek ve beklemekten yorulduğun
bir yer olmalı...
Tırnaklarınla suretini parçalamaya çalıstığın bir yer....
Ben bir palyaçoyum...
Yüzümün yarısı ışık,
yarısı karanlık...
Her biri bir yöne çekiliyor....
Dağılmaya merak sarıyorum...
Cehenneme gitmek için,
yeni yolları denemeyi
tercih etmistim oysa,
Duvarlara çarptığımı itiraf etmiştim,
yanlış yollardan gelirken...
Geçmişimi, burayı hiçe sayarak,
değiştirip anlatmak istemiştim.
Hayat bana bir armağan olmaktan çok,
lanetli ruhum
üzerime daim
eksik ve korkak yaşadığını,
yüzüne vuramadığım anlarda
unutulmuş bir tanrıça gibi,
hayata çıplak gözlerle bakmanın
daha farklı kıldığını anlattım ona.
Hayata karşı hep bir öykü uydurup anlatan bakışlarından
kaçması gerektiğini vurdum yüzüne.
''hiç duygusal değilsin,
senin hayatını iplerle bile kontrol edebilirim''
dermiş gibi baktım suratına...
''senden nefret ediyorum!"
demek istemiştim aslında...
Bilmem kaç sayfa gerisinde kalmış o eski yüzümüz.
Küçükken haykırdığım gibi,
ağaçlar boynu bükük bakıyor uzaklara..
O, sizin gibi cani değil.
O, gözlerindeki ışık ve anlam için sevmeyi unuturdu.
Belkide ortak noktamız buydu...
Söylemistim;
ölüm..o kapıdan bir kez geçtikten sonra
sonsuza dek arkandan kilitlenir...
Düş gücü olmayan biriyle uğraşıyordum,
demeliyim belki..
ya da kişilikte tuzağa yakalanmış biri gibi
davranmaya özenen biri de denebilir..
Ve şimdi,
biçimsiz şarkıların ardından
gitmek üzereyizdir..
Çünkü gece de tükenmek üzere..
Gece gündüze gebe..
Dünyanın hiç aldırmadığı saatlerde
o karanlığı yenen sabahlardandı..
Yağan yağmurlara ad koyarız ansızın
bana geldiği kadar,
belki ona da iyi gelirdi..
Oyuncaklara koyulan adlar gibi,
bir oyunun
gerçeklerde denenmesi.....
İyiliği de , kötülüğü de
küçük bir zamanda olsa
unutursun....
Çünkü herşey hiçbirşey' den masumdur..
O zaman,
eğer hala bir yerlerde kaldıysa,
aynanın arkasında,
bir yerlere sıkıştıysa,
elbet bir gün,
elbet bir gün,
görürüz hayatımızın ilk aşklarını yeniden.
Çıkmak bilmeyen lekeler gibi..
Kararmış, altları çökmüş gözlerle gezmek gibi...
Senelerce ve senelerce aynı zamanda kalmak gibi,
zamana yetişememişlik gibi...
Söylemiştim;
sevdiğini bulmak, ya da bulduğundan nefret etmeye çabası yoktur
zamanın...
Şimdiye süregelen yaşanmış hayatlarda
görünen o ki:
kin ve nefret tek kişiliktir aslında,
bir tabut gibi...
Uygun düştüğüm mekanların,
sol omzumda taşıdım yükünü.
O ölümdü,
bense tedaviydim bir zamanlar...
Sayfanın yarısına bile ulaşamamış yüzüm.
Kaybolmuş birkaç satır altında barınmış,
küçük bir zaman
sonunda geldiğim yerleri ise durak saymıştım
kendime.....
Elbet bir gün,
elbet bir gün,
birileri iz bırakacaktı o çamurlu kaldırımlarda,
bir gün oralardan biri geçecekti,
nereye gittiğini bilmeden...
Geçen;
güneşin burda hep geç kaldığını bilir,
erkenliği tecrübe ettiğini kendisinin..
Bu aynanın önünde,
bitip tükenmiş bütün hayatlar gibi kelimelerde
akamayan bir nehirdi o ayna..hala
Öyleyse bir kaç hayat kaysın
denizin üzerinden...
Bu ayna beni yok saysın
o zaman tecrübesizliğimden..
Uzaklarda birbirine çarpışan şişelerin seslerini duyar
yine ve yine...
Aynı şeyleri mırıldanır
benimle birlikte bu ayna.
Kalabalık bir kaç karamsar sözcük,
darmadağan ve hilesiz
yaşamları kast eder boğucu fısıltıları...
Geldiğinde hala burada olsaydım,
belki...belki hala takvimler yanılsamazdı
yokluğumuzu bizim,
boşluğumuzu..
Yaşamak istediklerimizi ertelemeye mecbur kalmazdım.
Elbet bir gün,
elbet bir gün,
bitecek bu düs..
Aynanın karşısından yıkılacağım
soğuk yerlere..
Bitecek bu kendini bilmez durgunluk hali
yüzümdeki..
Anıları tekrar yaşlandırıp,
eskiteceğim buralarda..
Bir adım daha yaklaşacağım uzaklara.
Ben gittikten sonra,
ayna daha da kirlenecek.
Arada kaybolanlar,
yine silinmeye baslayacak
karşımdaki akıp giden bellekten...
Yüzümü tamamen silemeyeceğim buradan.
Her gelişimle
bir önceki eski boyalı yüzümü
-her geçen gün belirsizleşen-
göreceğim.....
Yüzüm şimdi
siyah ve kırmızı
siyah ve gri..
Birazdan siyah gözler, bembeyaz bir ten ve kırmızı dudaklara
sahip olacağım......
Kaçırdığımız herşey
aynada
gizli kutularda saklanacak.
Yenilgi,
öksüz ve sahipsizdi.
Onun yeni sahipleri bizleriz.
Sessiz kalmaya sebebim vardı.
Nefretmiş tek isteğimiz...
Hala bir palyaçoyum..
Yüzümün yarısı kan,
yarısı aynan...
Gözyaşları bile geçemez bu yollardan,
hiçbirşeyi silip geçemez...
Sesini duymak istemiyordum yaşamın,
kulaklarını tıkamıştım.
Hayatların kolayca
parmakların arasından kayıp gittiğine
inanmamıştım..
Ama aynanın önünde,
yine unutulmuşluğu hatırladım.
Çatlaklardan sızan kiri görünce,
yeniden
ve yeniden...
Zamanın kaç sayfa gerisinde kalmış yüzüm..
Yüzümün yarısı aydınlık,
yarısı karanlık..
İkisi de bir taraftan başlıyor çekilmeye..
Son sözler takılıyor boğazımda.
Yitip gitmiş bir kaç söz..
Daha ne kadar sayfanın gerisinde kalacak yüzüm..
Hey sen ayna!!
Söylesene bana..
Bu anıları saklayıp sonra
yeniden eskimiş yüzümüze vurmaya,
eski yüzümüzü boyamaya o kirli anılarla,
kararlı mısın?!
Muhtaç mısın,
bu dünyaya...