Asker Oldum Piyade...

Gözümü açtığımda bulunduğum yerde zorlukla hayatta kalabildiğimin, duvarların bedenimi sıkıştırdığının farkına vardım. Sonsuz bir karanlıkta, zaman mevhumu olmadan umutsuzca bekledim, uyanık kalmaya çalıştım. Ta ki duvarlar beni ezmeye başlayana kadar. Öyle bir baskı hissediyordum ki, boşluk bulsam muhakkak dışarı fırlardım. Başım iyice sıkışmaya başlayınca zor olsada pozisyonumu değiştirdim. Artık ters yöne bakıyordu ayaklarım. Bir süre sonra yüzüme doğru 2 büyük el uzandı. Özgürlüğe açılan kapıyı ilk o zaman gördüm. Başımı tuttu nazikçe. Ama delik çok ufaktı, beni çıkartması imkansızdı. Yinede hayatta kalma şansımın olduğunu düşünmeye başlamıştım. Oysa saniyeler öncesine kadar sebepsizce, sonu olmayan bir yaşam savaşında ayakta kalmaya çalışmıştım. Eller aniden kayboldu görünürden. Sesleri duyabiliyordum ama kelimeler çok yabancıydı, anlayamıyordum neler söylendiğini. Işık öyle güzeldiki. Kendi çabamla ilerlemeye çalıştım. O anda birinin çığlık atmaya başladığının farkına vardım. Sanırım benim gibi sıkışmış başka insanlarda vardı. Az önce kafamı tutan iki el yine bana doğru uzandı. Hayata açılan delik şimdi daha genişti. Giderek daha da yaklaşıyordum ışığa. Nasıl olduysa bayılmışım. Ayıldığımda başaşağı durduğumun farkına vardım. Herkes çok büyüktü. Biri ayak bileklerimden tutup popomu tokatlıyordu. Canım çok yandı, ağlamaya başladım. Aptallık etmişim, dışarı çıkarken kurtuldum diye haykırmıştım içimden. Sayısız ve sebebsiz işkencelere maruz kalıyordum. Soğuk suya sokup boğmaya çalıştılar. Hiç bir şey bilmiyordum, ne anlatmamı bekliyorlardı? Dediklerini bile anlayamıyordum. Daha sonra bir kadının yanına koydular kaçmayayım diye vucudumu bir beze sardıktan sonra. Kadın öyle sıcaktıki kanımı hareketlendiriyordu. Hele kokusu... Dünyanın bütün çiçeklerinden polen toplayabilecek bir arı olsaydı bile, böyle güzel kokunun varlığını bilemeden ölürdü. Çok huzur vericiydi kadın. Gözlerimi kapadım tüm korkularımı unutarak. Çok tuhaftı ama ona sonsuz bir güven duymuştum kısa sürede. Şimdi o günün üstünden 24 yıl geçti. O muhteşem kadına artık anne diyorum. Hala çok güzel kokuyor, sarılınca hala huzur veriyor. Umarım en uzun ayrılığımız bu kadar olur. Az kaldı anne sabret. Beni düşün, benim yerimede nefes al. Çünkü ben seninle yaşıyorum.