Veda...

İçim yanıyor göz kapaklarını görünce, kahroluyorum... Bir açsan onları, bir göstersen sendeki benleri... Baksan karşında duran aşkına... Bileklerinden damlayan kan, pınarlardan akıp vucudundan süzülen el değmemiş saf sular olsaydı keşke... Ama olmuyor... Giderek soğuyorsun... Farkına vardımda şişmeye başladı karnın... Oysa eskiden ne kadar rejim yapardın fındık kadar çıkıntı olmasın diye vücudunda...
Dudakların ıslanmıyor artık ne kadar öpersem öpeyim... Kulağıma beni sevdiğini söyle neolursun... Tanrım ne kadar aptalım... Hala burda durmuş kendi kendime konuşuyorum... Nereye düşürdü şu lanet jileti? Heh buradaymış... Elimi çabuk tutmalıyım... Onun için saçlarına gökten yıldızları yağdırabileceğim yere, yani şu anda ışıksız kalıp yolunu bulmaya çalıştığı yere gitmeliyim, ona ışık olmalıyım bu güne kadar onun bana olduğu gibi... Gözlerimin kapanması lazım onun yanında bir daha kapanmaması için... Dudaklarım kurumalı, öperken hep ıslak olmalı... İşte sayın dünya yolcuları; bitti... Evime, yani sevdiğim kadının yanına geldim... Şöför bey müsait bir yerde lütfen... Dünya durmasın ben dönerkende inerim... Artık varlığım burada devam etmeyecek... Noktalar teke inmeli, çünkü son şimdi...
HOŞÇAKALIN.