......yalnızlığım.......

nedendir bilmiyorum ama ;
sevmek hep uzaktı bana
sevilmek de uzak kalmıştı bu yüzden..
birden karşıma biri çıkınca ve beni sevdiğini söyleyince ağladım:
çünkü kimse sevmezdi beni
herkes kaçardı benden
beni görenler yolunu değiştirirdi.
Biraz da bendeydi sanırım sorun
konuşmazdım kimseyle
bakmazdım kimsenin yüzüne
bu yüzden beni yanlış tanıdılar
bu yüzden uzak kaldı bana sevmek
ama sevilmenin de uzak olduğunu anladığımda
O çıktı karşıma
ilk defa biri sevmişti beni
ilk defa biri bana "seni seviyorum" demişti, diyebilmişti
Ama alışkın değildim sevmeye, sevilmeye
alışmak istedim bir süre
kendi yalnızlığımdan çıkıp,
onunla beraber iki kişilik yalnızlık yaşamak istedim
bir süre devam etti
onu yalnızlığım olarak tanımıştım
ama kolay değildi yalnızlığı paylaşmak
ve olmadı da zaten.
Yalnızlık paylaşılmaz denilmişti bana
paylaşamadım yalnızlığımı
olmadı işte kahretsin olmadı
sevemedim bir türlü
o kadar alışmışım ki kendi yalnızlığıma
onun beni benden çok sevmesi içime sinmiyordu.
bencilliğimi anladım bu arada
ne kadar çok bencil olduğumu
oysa yalnızlığı paylaşmak için bencil olmamak gerekıyormuş
gururu, onuru bir kenara atmak gerekiyormuş
En sonunda anlamıştım
benim gibi birisi yalnzlığını paylaşamaz
benim gibi bir insan sevilmeyi sevmeyi hak etmiyordu
benim gibi bir insan daima yalnızlığı, yalnız kalmayı hakediyordu
Kendi başına yalnız ve kendi başına çaresiz kalmaktı, bana göre olan
ve öyle de oldu zaten
önceden yalnızdım, şimdi hala yalnızım