denizin korkusu

Önce soğuk geldi. Geri dönmeyi düşündü ama zamanla alışacağını bildiğinden ilerlemeye devam etti. Ufuk çizgisinde birkaç tombul bulut tembel-tembel geziniyordu. Güneş nerelerdeydi kim bilir? Tam tepede, olması gereken yerdedir diye düşündü ama kafasını kaldırıp bakmak gelmedi içinden. Soğuğu ve yaşamını aklına getirdi, bazen içinden çıkılmaz bir sorun haline gelen yaşamını. Düğüm-düğüm insanları, olayları, yerleri bir bir kafasından geçiriyor, tartıyor, eliyor, sonra fırlatıp atıyordu bir köşeye.
Kocaman bir YETER! dedi birden. Sesi içinde dalga-dalga yankılandı. Kafasını boşaltmalıydı. Boşaltmalı ve temizlemeli…
Alçalan bir martı sürüsünün sesini işitti. Uzakta küçük bir sandal dalgaların kucağında dalgın-dalgın sallanıyordu. Su belini geçmiş, göbeğine doğru tırmanıyordu. İçinde bulunduğu ânın sakinliği ruhunun derinlerine işlemeye başlamıştı. Hayattan, bilmediği uzaklardan korktuğu gibi korkardı denizden küçüklüğünden beri. Şimdi korktuğu şeyler o kadar artmıştı ki bazen yaşamak bezdiriyor, zevksiz bir hal alıyordu.
Bir adım daha attı maviliklere doğru. Kum taneleri ayak parmaklarını gıdıklarken, suyun içine, yaşamın içine, biraz daha derinlere ilerlediğini hissetti. Ne de olsa koskoca bir yaşam ona armağan edilmişti. İyisiyle kötüsüyle koskoca bir yaşam ve sadece kendisinin... Belki de sahip olduğunu düşündüğü en gerçek şey… Doğmuş, büyümüş, bir anneye babaya ve arkadaşlara ve anılara sahip olmuştu. Anılara... Ah o anılar… Aşklar… hele onlar…