Arada sırada suratına çarpan soğuk rüzgar dalgalarından başka bir şey hissetmiyordu artık. Şehrin son ışıkları da birer mum alevi gibi kendilerini bu rüzgâra teslim etmişlerdi biraz önce. Yürüdüğünün ayırdına zorlukla varıyordu; ilerlediğini, önünde uzanan karın beyaz örtüsünün üzerinde karşısına çıkan ve alaca pelerinli birer hayaleti andıran çam ağaçlarından anlıyordu. Vakit iyice gecikmiş olmalıydı, yıldızların hatta ayın seçilmedigi bir gece batıdan uğultulu bir şarkı ile yaklaşıyordu, böyle yüzünü karanlığa çevirip ne kadar yürüyebilirdi ki? Zaten bütün yaşamı boyunca yüzü karanlıklar içinde gezinmemiş miydi; elleri kesik, ruhu derin bir boşluğa hapsolmuş, gözleri burnunun ucunu göremez bir vaziyette yaşamaya ne denirdi; sürgün mü? Evet. Kendine sürgün edilmiş, insanlardan uzak kabuğunun içinde yalnız yaşamaya mahkum edilmiş bir ruhtu o, çaresizlik içinde dolaşırken içindeki boşluğun ne kadar büyük olduğunu farketmiş ama çok geç kalmış, bu boşluk içinde kendini de kaybetmişti. Bundan önce kendisiyle konuşur ve biraz rahatlardı ama yıllarca, tamamen karanlık ve sessiz bir boşlukta kim olduğundan habersiz dolaşmıştı kendisini de unutunca... İsmi neydi? Bir bekleyeni, bir seveni var mıydı? Birisi tarafından merak edilmiş, aranmış mıydı hiç? Sorduğu sorulara hiç bir zaman yanıt alamamış, onları bir çuvala doldurarak yanında taşımaya başlamıştı. Çuval ağarlaştıkça ağarlaşmış bir gün dinlenmek için sırtından indirdiğinde, nasıl olduysa kaybetmişti. Artık soruları da yoktu, geçmişinin olmadığı, geleceğinin olmadığı, adının, kimliğinin, arayanının olmadığı gibi artık soruları da yoktu. Bir bilinmezlik içinde yarımakıl dolaşıyordu.
Yürümek... Zamanın ve tanrının soğuk, hırpalanmış, artık hiç bir asillik barındırmayan, bu evrenin sokaklarından çıkıp derin vadilerinde, uçsuz bucaksız ovalarında inanarak gezindikten sonra yalnızlığını kaldırır hiç bir yaratı bulamadığın günleri bir bir düşünerek sonunda kendine bakıp, büyük bir hayal kırıklığına dönüşeceğini farketmediğin cesedini gördüğünde, geleceğin verimli topraklarını oluşturması için onu içindeki büyük mezara gömmeyi düşünmüştün. Hatırlamıyorsan, bu sözümün doğruluğunu sana içinde leylak ve lavanta kokuları barındıran küçük bir şişe ile bir mektup göndererek hemen hatırlatabilirim. Bu kadar dolaştıktan sonra bir insan bile bazı şeylere sebebini düşünmeden, gözünün önünde birdenbire oluşan karanlık mağaranın derinliklerine yerinden kımıldamadan aptal bir korku ve biraz da miskinliğini göz önünde bulundurarak fakat düşününce yılmaması gerektiğine karar verip geri çekilmek yerine ilerlemeli, kendini karanlıkta kaybetme riski bu kadar büyük ve hayat bu kadar tatlı gelirken derin uçurumların ve dehşet yaratıkların bulunma ihtimali yüksek olan bu uğursuz yere ufacık cılız bir ışık gördü diye dalabilmelidir. Dalmıştır. Dalıyor...
Yazar
Normal
