Söyleyemem...

Kendime geldiğimde bir soru yankılanıyordu boş zihnimde; "Neden yine böyle olduk?". Kelimeler o kadar yoğundu ki, başka hiçbir şey düşünemiyordum. Sormak istedim kendime bu karmaşada, "Ne olduk?" ya da "Biz kimiz?" Daha sormak istediklerimi kurgulamaya çalışma fırsatı bulamadan başka bir ses duydum: Kalk, ve kendine gel!. Benimkine benziyordu bu ses, ama değildi. Daha sert ve yüksek, fakat anlayamadığım bir şekilde huzur verici. Sen kimsin demek istedim, cesaret edemedim. Öylesine yankılandı ki aklımda, bir an için sağır olacağımı düşündüm.
Yanıma dönüp baktığımda gördüğüm şey karşısında ne yapacağımı şaşırdım. Yerde boylu boyunca uzanan ben... Göz kapakları sanki bir daha hiç açılmayacakmış gibi kapanmış, tahminen soğuk bedeniyle o uçsuz bucaksız kumların ortasında öylece uzanmış.
Herşey öylesine hızlı hareket ediyordu ki... Sanki güneşin doğuşu ve batışı arasında saniyeler vardı. Kendime bakmak istedim, kumları gördüm. Sadece kumlar. Peki ben bir hiçliksem, o yerde yatan kimdi? Olan biteni anlamaya çalışırken tekrar o sesi duydum : Biziz!. Sordum bu sefer:
-Biz kimiz?
-Biz... Bir bütün. Varlığın içindeki yokluk. Kabullenmediğin benliğin. Başkalarına adadığın hayatın. Biz... Sensin! Şimdi, kalk ve kendine gel!
Uyandığımda tek hatırladığım kelime "Lütfen" di. Ahh... Her zamanki gibi. Sıkıldık artık bu oyundan. Yavaşça yatağımdan doğruldum ve sonrası... Her sabahki rutin işler. Anne dırdırıyla fırçalanan dişler, okula yetişme çabasıyla apar topar giyilen kıyafetler ve kapıdan çıkmadan önce ele tutuşturulan defterler... Şikayetim yoktu aslında, böyle olması hoşumuza gidiyordu. Kim sıkılırdı ki ilgiden, düşünülmekten? Fakat birşey atladık değil mi? Ben kahvaltı etmem.
Şu gördüğüm rüya. Hemen her gece görüyordum onu. O kadar anlamsız ve artık o kadar sıkıcı gelmeye başlamıştı ki... Son zamanlarda başka bir şey düşünemez olmuştum. Adeta kilitlenmiş, sanki günün her anında tekrar tekrar yaşıyormuşum gibi düşünürdüm onu. Küçük yaşıma göre olgun sanırdım kendimi ki, bu bile bana yardımcı olamıyordu. Biz... Belki de hayatımın sonuna kadar asla cevabını bulamayacağım, bir sorudan da öte... Arkadaşlarım bazen farklı davrandığımı söylerdi. Gerekçelerine ise hiçbir zaman anlam veremezdim. Boş ve uzun bakışlar, anlaşılmaz derecede kısık konuşmalar... Peki bunları ben neden hatırlamıyorum? Hep dalga geçtiklerini düşünürdüm. Bu arada, arkadaşlarım dedik değil mi ? Benim hiç arkadaşım olmadı.
Zamanın çok yavaş ilerlediğini düşünürdüm hep. O rüyadakinin aksine... Elimdeki tıraş bıçağını gördüğümde farkettik ilk kez büyümeye başladığımı. O her sabahki koşuşturma artık daha sakindi. Anne zoruyla fırçalanan dişler, bir yerlere yetişme telaşı... Yoktu artık. Bu arada "Anne" dedim değil mi ? Benim annem hiç olmadı.
Neden burası bu kadar kalabalık? Evet, dünyadan bahsediyorum. Yaşayacak başka bir yer yokmuş gibi, neden herkes burada? Ne işe yarıyor bu kadar insan? Hep ilk olmak isteyen, gözünü para hırsı bürümüş bir ton gereksiz yaratık. Neden bu kadar çok isterlerdi bu para denilen kağıt parçasını, hiç bir zaman anlam veremedim. Hep bana köstek oldu bu gereksiz varlıklar. Neden benim yaşamama da izin vermediler ki ? Altta kalmaktan, hep bir taraflara itilmekten ve o kumlardan artık çok sıkıldım. Ne işim var benim onca gereksiz şeyin arasında? Sanırım farkında olmadan yaşamak dedik. Benim hayatım hiç olmadı.
Sadece "Biz" varız. Peki biz kimiz?