her şeye küsesim var bugün

Her şeye küsesim var bugün.
"Baba, cüzdanım çalındı gel beni al" diyeceklerden değilim ben... Fark ettiğimde metronun merdivenlerinden koşarak çıktım, "Kokundan bulucam seni" diyerek. Bunu ter kokusunu bile alamayan ben diyorum.
İnşallah cüzdanımda sadece benim için değeri olabilecek şeyler dışında bulduğun 1 milyon işine yaramıştır. Bana da küfretmişsindir içinden, o kadar az para taşıdığım için. Onunla dolmuş beklerken yaptın. Arkam sana dönüktü, geldin fermuarımı açtın ve sonra arkadan gelen arkadaşın elini uzatıp hesap makinemin yanından aldı istediğini...
Senin yüzünden dolmuş beklediğim yerin yanındaki hastanenin önünde duran kirli terlikli çocuğa baktım olayın olduğu yere geri dönüp. Kalın kaşlı, esmer tenli siyah saçlı, orta boylu temiz yüzlü bir çocuktu. Bir kaç günlük sakalı vardı. Henüz yirmilerinde olmalıydı. Gidip ona cüzdanım çalındı dedim ama gözlerine bakamadım. Üzüldü, başını öne eğdi. Beni içeri davet etti girdim. Hastanenin koltuklarında oturduk. Anlattım nasıl olduğunu. Nerede oturduğumu sordu, söyledim. Yine başını öne eğdi. Para istediğimi sandı, ceplerinden toplayabildiği altıyüzelli bin'i bana uzattı. İstemedim. Yürüyeceğimi söyledim. Onunla ilgili son hatırladıklarım "Van'dan gelmişim buralara" dediğiydi...
Yürüdüm biraz, kendimi iyi bir şey yapmış da sayacağım bir kavgaya girmek istedim. Evimin yolundaki pavyonlardan birinden çıkan birine yumruklarla dalacaktım. İlk derdi ceketinin ütüsü, sonra canının acıyıp acımaması, en son da canı olacaktı. Birini öldüresiye dövmezsem rahatlamayacağımı düşünüyordum. Sonra içimden gelmedi, kimsenin buna değmeyeceğini düşündüm. Büyüyünce ne olacağıma geçici kararlar verdim, kendimi bir katil olarak hayal ettim. O bir kaç saatte insan hayatının değersizliğini kendime anlattım. Başıma gelmez dediğim şey olmuştu ve hırslanmadığım kadar hırslanmıştım o akşam... Küçüklüğümde ölüm görsem ne olurdu diye sordum kendime. Eğer bazı özel yeteneklerim de olsa iyi bir katil olabileceğimi hayal ettim. Can'a değer vermediğimi anladım... Can alacak olsam hiç zorlanmam, inandım...
Kör bir adam gördüm yolda, yanında başka bir kör adam vardı. İkisi kol kola girmişler, değnekleriyle yola vurarak ilerliyorlardı. İnsanlar istemsizce onlardan kaçıyor, yollarından çekiliyor hatta iğrenerek onlara değmemeye çalışıyordu. Yürüdükleri yolda olmanın beni de huzursuz ettiğini fark edip kendimden iğrendim. Bir an derdimi unuttum. Sonra kaldırımdaki kareleri içimden sözel olarak sayıları hiç söylemeden nasıl sayarım diye düşündüm. 1 rakamının resmi gözümde canlansa ama "bir!" diye söylemesem kendime... Hızlı okumada bize kelimeleri içimizden tekrar etmemeyi öğretmişlerdi. Bazen sayılar için de yapabiliyordum onu, geliştirilebilir bir şey. Ama matematik bu değil. Ne görüntü ne ses, hiçbiri kafamızda oluşmadan kareleri sayabilmeliyiz... Bu düşünce eve kadar oyaladı beni. Ayyas'a kadar oyaladı.
Hala nasıl bir dünyada yaşadığımı öğreniyorum, buna alışıyorum. Ama nefret de ediyorum... Çünkü çözemiyorum. Eğitimsizlik değil, nice eğitimsiz var bunu yapmıyor... Açlık değil, nice aç var bunu yapmayan. Ahlaksızlık diyebiliyorum ama onun da özünü çözemedim. Her şeye küsesim var bugün.