Yine de yaşam

Hepsi gitti sonunda, eşyalarını bavullara doldurup, bütün anılarını bana bırakıp bir bir gittiler. Son çıkan yalnızlığı bırakarak gitti, onu da götürmesini söyledim ama taşıyamayacağını belirtti. Gitti... Gitti.
Benim hayatım gidişlerle doludur. Alıştım, alışkanlıklarım da gitti. Sanırım onlar senelerin arkasından gitti, sevgililerimin yanında gitti, bazıları yitti, yitenler sonunda hafızamdan da gitti. Gitti...
Yollara düşmanlık besledim bir süre. Süre? Çok uzun bir süre... Sonunda yollar da gitti. Süre bitti. Bütün düşmanlıklarım beni yalnız bırakan dostlarıma gitti. Gitti.
Sevecen yüzünü göstererek gidiş'te gitti sonunda, sanırım bir haziran gecesiydi, yollar önceden gittiğinden, o, aşk'la beraber gidebildi ancak. Tam çıkarken şöyle bir baktı da arkasına, "ben artık gidiyorum" dediydi. Baktı baktı da arkasına, ben, "zaten hep gidiyordun" deyince güldü de gittiydi. Gitti.
İşte bir ben kaldım koskoca bir kalış'ın ortasında, bir de pencere var. Pencerenin önünden geçen uç uç böcekleri var. İlerde küçük bir çimenlik ve görüş'lerden gizlenen ağustos böcekleri... hım... Ağustos geldiğine göre haziran da gitti. Gitti.
İşte her şey böyle bitti.