deneme bir ki üç

Uyanıyorum. Yine yağmur yağmış, pencerem açık, hafif bir toprak kokusu odama sokulmuş, biraz nem, buğu.. pus… toprak… toprak bu bölümlerde kızıla yakın, humus yok. Yine de bitki örtüsü neredeyse tüm zemini kaplamış, ağaçlara dadanmış, yükselmiş. Sanki her birinin ayrı karakteri, hikâyesi varmış gibi, anlatmak istermiş gibi hepsi yeşil gözlerini üzerime çevirmiş. İlerde koyu bir karanlık, ormanın derinliklerine doğru… havada yağmur kokusu, yaprak kokusu, böcek sesi, uğultu, vızıltı... vınlama. “bu sokaktan da ne çok kamyon geçiyor, bir şehrin en sevmediğim yanı. saat kaç oldu? Kalkmalı, kalkıp başlamalı bu güne, güne… Gün”
Gün çoktan başını kaldırmış uykulu kızıl gözleriyle etrafı seyrediyor. Saat çok erken, acelesi yok. Yavaş-yavaş doğruluyor yerinden. Hafif bir rüzgâr… ve kumru sesi, martı sesi. Uzaklarda bir yerlerde bir arabanın gürültüyle köşeyi dönüşü, kısık bir korna, kepenk gıcırtıları, daha yakında odamın içinde saatin tik-tak’ları, duvarda yankılanarak borulardan geçen suyun sesi, bir çocuk iniltisi, mutfakta dolabın motoru, belki damlayan bir musluk ve açılan bir kapı, kapanan bir kapı, - çocuk sustu - açılan gözlerim, kapanan gözlerim… uykuyla uyanıklık arasında bir yerlerde hayatın anlamı ve etrafımızdakilerin yaşadıklarına dair izlenimler, Orman. Ağaçlar. Çeşitliliğin içinde bir kaynaşma noktası: yeşil…
Pantolon tamam; işte gömlek: koltuğun üzerinde, çanta… Çorapları unuttuk, neredeler bunlar? Kahretsin! temiz kalmamış! en az kokan hangisi acaba? Mmm evet idare eder, yarın çamaşır günü, mmm ve temizlik…
Tamam, hayalimdeki yaşam tarzı bu değildi ama idare ediyoruz. Şikâyet etmemek lâzım. Hem kime şikâyet? neye şikâyet? Nedir bu şikâyet? Nefes almak bile bazılarına yetiyorken nankörlük bu ya: yaşadım, yaşadım da artık yaşayacak bir şey kalmadı diye şikâyet, hem de yolun yarısında bile değilken, mutsuzluktan, umutsuzluktan şikâyet, şikâyet etmekten şikâyet, şikâyet oğlu şikâyet. şikâyet anam şikâyet. ulan neyine şikayet! Hala düş görüyorsan, ıslanmış toprağın kokusunu alabiliyorsan, kulakların duyuyor, gözlerin görüyor, ayakların da seni istediğin yere götürüyorsa, âşık değilsen ama her an âşık olabilme ihtimalinin olduğunu –kim söylemişti bu sözü- biliyorsan, ulan eşek! Eşoleşek! senin neyine şikâyet!
bu kadar gaz yeter kendime. moralim yerine geldi, şimdi monoton bir günün alışılagelmiş sıkıntılarına göğüs gerebilir, hatta biraz zorlarsak bu günümüzü diğerlerinden farklı kılacak ufacık çabaları, yeri de gelirse gösterebiliriz.
Her zaman söylendiği gibidir… Merhaba Dünya! merhaba echoes…