Aşk acıyla oynanan bir kumardır

"aşk acıyla oynanan bir kumardır" dedi yaşlı adam. yıllardır omuzlarında hayatın ağır yükünü taşıdığı yüzündeki çizgilerden belliydi. bıyıkları nikotinden sararmış, gözleri nemlenmiş ve okuduğu değil yaşadığı onlarca dramın ağırlığını ve kabullenmişliğini iyice sindirmişti göz bebeklerine. rakısından bir yudum aldı ve başladı anlatmaya. konuşurken dudakları titriyor, parmaklarıyla havada anlamsız ama konuşmalarını güçlendirici daireler çiziyordu.
suspus olmuş dinliyordum. neden bilmiyorum, yaşça benden büyük insanların karşısında hiç birşeyin farkında değilmiş de ilk defa o kişiden duyuyormuş gibi davranıyordum. suspustum, masadaki mezeye, kültablasına, arasıra karşı duvardaki tabloya bakıyordum ve ihtiyara onu anladığımı belirtecek şekilde başımı sallıyordum. Boğazdan artık eskisi gibi geçmiyordu gemiler, vapur düdükleri bünyemdeki melankoli birikimini tetiklemiyordu. saçlarım dökülmüştü, yüzümdeki çizgiler derinleşmişti, daha fazla sigara içiyordum ve yüreğimdeki yangını da söndürememiştim. ihtiyar anlatıyordu, eski aşklarını, şimdilerde enkaz olmuş kadınlardan bahsediyordu. "gençliğinde çok güzeldi, herkes hayrandı ama o da bana vurgundu.." bir dolu hikaye. kadınlar enkaz olmaya mahkumdu, erkekler de o enkazı kazmaya. aşk o kadar garipti ki hiç bir fizik kuralı ya da bilimsel açıklama aşkı tam manasıyla anlatmaya yetmiyordu. en sağlam kuram belki de benimkiydi; "aşk çocukluğumuzdan beri kafamızda büyütüp durduğumuz kahramanların gerçek hayatla yüzleşip uğradığımız hayal kırıklığı sonucu boşallttığımız yerini doldurmak için yeni bir mükemmel kahraman arayışımızdır" ama kimse bilmiyordu bunu, çünkü kimseye anlatmamıştım. ihtiyara söylesem belki alkollü kafayla mantıklı gelebilirdi ama bir yere kadar, kendimi kandırıyordum. asırlardan beri aşkın tanımı yapılmaya çalışılıyordu ama insanlar aşk acısı çekmeye de devam ediyorlardı. aşkın bilimi yoktu. kendi haline bırakılmış serbest kurallardı, insandan insana değişebiliyordu ve ortak noktası da acıydı. aşka kapılıp giden her insan er ya da geç acı çekiyordu. belki eski bir hediyenin bilinçaltını tetiklemesiydi bu acının kaynağı, bazen de eskiden dinlenmiş bir şarkıydı, anlamlı ya da anlamsız bir anıydı ama eninde sonunda acı gelip göğüs kafesinizin orta yerine yapışıyordu. ihtiyar yağlı saçlarını geriye atıp çatallaşmış sesiyle anlatmaya başladı. hayat akıp gidiyordu ve geriye çilingir sofrasının arkaplan müzikleri, bu hikayeler kalıyordu. sessiz kalmayı tercih ederdim ama insan sessiz kalınca güçsüz olduğunu hissediyordu. ihtiyar anlatıyordu parmaklarının arasından kayıp giden hayatını, ben ihtiyarın yüzüne her bakışımda mezar toprağı aklıma geliyordu. diz boyu yüksekliğinde bir tümsek, ihtiyar dipten göz kırpıyor, benim elimde bir kürek ve ihtiyarın üzerine yığıyorum koyu toprağı. toprağın içindeki kurtlar göz kırpıyor "kafanı takma, biz ona göz kulak oluruz" dercesine. ihtiyar anlatıyor, eski aşk hikayelerini ve ben bir insanın ne kadar acıya dayanabileceğinin hesabını yapıyorum, ihtiyar anlatıyor ve ben ne kadar acıya tahammün edebileceğimin hesabını yapıyorum. ihtiyar haklıydı; aşk acıyla oynanan bir kumardı..