Echoes

Buruk

Fakir ama gurulu şehir İstanbul'un Yorgun ve terli asfaltında Parmak ucumda gözyaşım Saçlarımda yağmur Yürüyüp duruyorum Sarı bir yaprak getirir rüzgar ayaklarıma Yılların eskittiği silik düşler gibi Belki de hatırlatır Gelecek yorgun yıllarımızı Dokunur kalbime böylesine buruk sonbahar

09-12-2005 00:16 - deeppurple

Taşındı:Islaniyorum...

08-12-2005 23:09 - scarecrow

Taşındı:Tek Gecelik Cinayet

08-12-2005 23:08 - scarecrow

Bilinmeyen Denklem (Sonsuza Belirsizlik)

Barış'ın şarkısını söylüyorum içimden "Artık hiç dönmeyecek sevgiliyi beklerim Ömrümün sonbaharında" üzülüyorum... "Fazla vaktim kalmadı, giden geri dönmüyor Ömrümün sonbaharında" ...

07-12-2005 19:47 - High Hopes

ya ben...

Ya zaman duruyordu Ya da ben aşık oluyordum Ya ben aşık oluyordum Ya da zaman su gibi akıp gidiyordu Ya ben deliriyordum Ya da beynimde onun kalbinin sesini duyuyordum Ya ben dilsizdim Ya da o kalbimden geçenleri okuyordu Ya ben onun içindim Ya da o benim için….

07-12-2005 06:00 - gorgoroth26

belki bir gün

günün ışığa doyduğu bir öğle sonrası geleceksin, ben çalışma odasında, masanın başında, dalgın... Seni düşünüyorken yavaşça gireceksin, ellerinde akasya ya da sümbül... ya da bir başka gün geleceksin, ben yine bekliyorken taraçada seni, veya bir başka sen gelecek bana, hiç beklemediğim biri gibi... eninde sonunda geleceksin, sonbaharda, nisanda ya da ocak... bir bekleyişi bitirerek, tam da... bir rüyayı gerçekler gibi bakarak... bahçeden içeri gireceksin, elinde bir tutam çiçek tohumu... kalbime yavaşça ekeceksin, yıllardır senden umduğumu bir gün elbet geleceksin, güneş ufka değmiş olacak, karanlık şalının altından billur, bir gülümseme akacak, (geceye doğru, ve ben yıldızları bir çırpıda gözlerinin...

04-12-2005 18:50 - yedi

özür dilerim diyeceğim duyamasanda

Sanıyordum ki hiç bırakmayacaksın beni. bekleyeceksin. usulca... her şeyime razı... sevgiye muhtaç bakışlarınla... ve ben anca sen gittiğinde anlayacağım seni ne kadar sevdiğimi. ölüyorum diye sessiz çığlıklar atardın ya gözlerinle... duyardım ben de duymazdım işte... önce düşünemedim nasıl artık olmadığını ve fark edince gerçeklerin en acısını... süzüldü iki damla yaş yanaklarımdan. binlerce yaşa değecek şekilde... suratım umutsuz ve çökmüş olacak. çünkü bana karşılaşmam gereken diğer gerçekleri de hatırlatacak. az mı sevmiştin beni, az mı yalvarmıştı hastalandığında, lütfen sev beni, diye. gözlerini hatırlıyorum şimdi. bana miras bıraktığı… hüznümü dağlayan... her daim ağlamaklı... sevgili... umutlu... ama kabullenmiş yakında...

04-12-2005 16:18 - High Hopes

Yalnızsın

kalabalıklarının ortasında sevdiklerinin bile yanında hiçlik kadar yalnızsın ışığı kapattığında bir hayalin kollarında üzülsen de ağlasan da yalnızsın işte

02-12-2005 18:52 - High Hopes

siyahtı kanatları..kanlı..

Sevilmiyorum diye fısıldadı küçük kız,soğuk,üşüyorum da.Biri sarılsın bana soğuk tenimi yakan sıcak gözyaşlarımı silsin soğuk vücudumu sarsın,sevsin,bu tohumu içime filizlesin.Karanlıkta saçlarımı kesiyorum.yavaşça.zevkini çıkara çıkara.kanıyorlar.Acıtıyorlar.Gülüyorum mu çığlık mı atıyorum.soğuk donduruyor çığlığımı,buz parçacıkları halinde göğüslerime batıyor.Çıplağım tamamen bir boşlukta.Yer var da yok sanki.Alaylar,kahkahalar..onlar daha çok batıyor..Öldürmek istiyorum sahiplerini ellerimle boğarak.Çığlık atsınlar,kan fışkırsın her yerlerinden,en sonunda belirince anlamsız bir ifade gözlerinde bırakayım ve karanlığa karışayım. Anlamaz ama kimse,yok benim gibi biri işte dünyada sadece vardır iye bekledim yıllarca.Bir...

02-12-2005 10:56 - yedi

"Anne ben ölüyorum"

İlk o uyanırdı sabahları. Yatağı hemen cam kenarındaydı. Hafifçe doğrulur, perdeyi aralar, sokağa bakardı. Gün böyle başlardı. Sonra annesi gelir, “bu sabah nasılsın?” derdi; o güzelliğin saçlarını okşar, gözlerine bakarken. Bir çocuk... Sonsuz ve sınırsız bir güzellik... “İyiyim anne” derken sesi hafifçe titrese de, büyük bir güçle çıkardı sözcükler dudaklarından: “bu sabah daha iyiyim anne”. Ve bir an, hüzünle bakarlardı öylece birbirlerine. Bir hastalık, çiviledi onun yaşamını yatağa ve hayat onun üzerine ağır yorganını çekti. Bir hastalık işte, bağladı onu yatağa, ıssızlığa; adı önemli değil. Annesi yanıbaşındaydı hep, günler karışıyordu birbirine. Yaşam bir solüsyon gibiydi artık....

01-12-2005 17:32 - ebbil

fırtına

içimde bir fırtına, bedenim çıkmasına engel fakat içim param parça tek sağlam yerim kafam, beynim o da canımın yandığını hissedebilmek için galiba... her gün, her saat, her saniye yıpranıyor bedenim duvarlar sökülüyor yerinden dışarı çıkmak için. içimden atamadığım bir fırtına

01-12-2005 12:44 - calafalas

içinde aşk varsa ölüm bile sıcak gelir bazen...

Hayat ne boşmuş meğerse sevgilim… Her şey yalanmış, şimdi anladım… Öpüşün..sarılışın.. Oysa ben o anda-o beni öptüğün anda- İçinden bi şeylerin kopup, damarlarımda ilerleyip, kalbime ulaştığını hissederdim.. Senin kollarındayken; hayatın tüm acımasızlığına, tüm siyahlara perde çekerdim.. Hiçbir zaman bilemeyeceksin Orda durup ‘artık gidiyorum’ dediğinde; Gözlerimden akması gereken yaşların

30-11-2005 17:57 - anarchy_

sen

karanlık tarafından kıstırılmış bakışların oysa ki beni hep parıldayan hayatınla büyülerdin bedenin yokluğu önemsiz benliğin hala buralarda oyalanmakta zamanın bilinçsizliğine inanır mısın? geçmişin ayak seslerini duyuyorum sanki eskiden kopup yeniye tutunmaya çalışan nefretler sessizlikte süzülüp ruhlarımıza yayılıyor

30-11-2005 09:35 - High Hopes

Anımsama

Bir Mit Denemesi

Çok iyi hatırlıyorum dedi Yaşlı Bilge, ben bebekliğini bilirim Evren'in, emekleyişini, ilk adımlarını... Hatırlıyorum, sonsuz karanlığın ve yaşamsızlığın içinde ilk önce Kaos vardı. Kaos'u iki zıt güç, Sevgi ve Nefret yönetirdi. Sevgi Kaos'u düzene sokar, yıldızları ve gezegenleri yaratırdı. Nefret'se Sevgi'ye üstün geldiği zamanlarda her şeyi dağıtır, Kaos'a dönüşü sağlardı. Milyonlarca yıl böyle sürdü bu savaş ve Nefret Sevgi'nin yarattıklarını bozmaya yetişemez oldu. Evren yavaş yavaş kuruluyordu. Gezegenler ve yıldızlar eskimeyi öğreniyordu. Sevgi'den en son Dünya oluştu. Ve Nefret sonsuza dek yenileceğini görmüştü. Sevgi dünyayı yaratırken O da gizlice dünyanın içine karıştı. Dünya'nın kalbini söküp çıkardı ve Ay işte...

29-11-2005 21:57 - scarecrow

Bayram,çeyiz,el...Ölüm!

İncecik kemikli eller.. Damarları belirgin,çıkacaklar o yıllanmış derisinden.Hayata zor zoraki tutunduğunu ispatlıyor o damarlar... Heran kopmaya hazır gibiler sanki.Elini tutmaya korkuyorum... Ama o benim ellerimi sıkıca tutuyor. Bakıyor yüzüme bembayaz yüzüyle, ve fısıldıyor "Bayramın mübarek olsun yavrum.Nice bayramlara er." Ve her bayram bu böyle devam ediyor. Sanki her bayramın simgesi o. Onsuz bayram olmaz. Hayır.. Kabul etmiyorum! Kenarları altın yaldızlı porselen tabaklar,Osmanlı usülü çatallar. Tabağın köşesine iliştirilmiş yaprak sarmaları,tam ortada tadını asla sevmediğim baklava... Bi de tabağın köşesinden usulca tutan o incecik el... Kolonya kokan... Bayram geldi derdirten türden hani. Simge diyorum ya. ...

29-11-2005 20:43 - High Hopes