buraya mı? evet!

tavandaki ay, iyiden iyiye örümcek ağına dolanmış, emilmeyi bekleyen bir sinek gibi bekliyor. belki de ışığı yakmalıyım bu gece, onu öldürmeliyim. oldum olası dikkatimi dağıtır zaten, çırpınışı canımı sıkar. ama yine de... çığlık atmasından korkuyorum belki de. kim bilir? ne diyorum ben? dedim ya, oldum olası dikkatimi dağıtır zaten.
zehirden bahsedecektim aslında ben, zehirsizlikten. zehirin ne olduğunu asla öğrenemedim zaten. ama panzehir hep içimdeydi. mideme kustum. kısık bir kadın sesiydi midem. çığlık çığlığa ve sakin, kusuyordum kendi içime. panzehir!... "ay" ne oldu diyeceksiniz, biliyorum. ayın sinek kadar değeri yok diyeceğim ben de size, tabii sizin gözünüzde. demek sineğin ay kadar değeri var diyecek misiniz bilmiyorum bana, hadi bu da benim gözümde olsun. (sineğin ve ayın gözüne sonra değineceğim) buraya kadar saçmaladım, evet. şimdi kahramanlara geçelim. işte kahramanlar; sevgilisinden yeni ayrılmış bir dolunay, ipek kumaştan peleriniyle topal bir sinek, ağzı bir karış açık bir apartman dairesi, çeşitli renklerde gün ışığı ve yitik bir gece.
sineğimiz topal olduğu için, kahraman bir orduyla savaşa gönderilmemiş, hayatı boyunca da bu ezikliği hissetmiştir. aslında hayat da savaşın ta kendisidir, hatta o bu ezikliği yine bir savaş sırasında, bir şeker tanesini aşırırken hissetmiştir. tombul, kıllı bir eldir bu eziklik onun hatıralarında (ha bir de unutmadan, bu tombul elin parmaklarındaki kıllardan bir tanesi de sol gözüne batmıştır o gün). aya gelince (sadece ay diyince kızıyor, çünkü o bu hikayede dolunaymış, öyle diyor.) ay yani dolunay, başı dönüyor, aşık. ve terk edilmiş, yazık. topal sineğin ipek pelerinine siliyor gözlerindeki yaşı. artık dönmüyor kimsenin etrafında. güneşin bile. öyle yaralı hissediyor kendini. evet, sadece hissediyor. çünkü gerçekten yaralı değil. yanlış anlaşılmasın ama, gözyaşları sahte değil. ve tavandan sarkması, boşuna değil. bir idamı temsil ediyor duruşu. kendini asıyor. topal sinek de suç ortağı. evet, sineğimiz topal belki, ama o gün, o tombul ve alabildiğine kıllı ele kaptırdığı bacaklarına rağmen (ve sol gözüne batan tombul elin parmağındaki kıla rağmen tabii ki) aşırmayı başarmıştı o şeker tanesini. çünkü dolunay... buna değerdi, böyle düşünüyordu topal sineğimiz işte. şimdi ağzı bir karış açık bir apartman dairesinin, örümcek ağıyla onları esir aldığı, tavanına bir gökkuşağı gibi yayılan günışığında sevişirken onlar, bir kez daha içime kustum ben ve bir gece daha yitip giderken, kısık sesli kadın, seni seviyorum!