Kayık

Yine yorucu bir gün. Yavaş yavaş kayboluyorum o uçsuz bucaksız mavilikte.Üstümde çeşit çeşit bulutlar ve altımda keşfedilmeyi bekleyen derin karanlıklar.Herşey sakin , sessiz.Fırtına öncesi sessizliği gibi. Ufukta kara kara bulutlar ve üstümde tıkırtılar.Bir o yana bir bu yana...
Herkes tedirgin. Benimle birlikte olanlar belli ki acemi.Biri diğerine bağırıyor, neden bu havada yola çıktıklarını soruyor. Endişesi arkadaşlığının önüne geçiyor, başka zaman söylemeyeceği kaba sözler söylüyor arkadaşına.Diğeri kendinden emin sakin olmasını söylüyor.Ama o da ne yapacağını bilmiyor.
Aradan çok zaman geçmiyor, en fazla yarım saat.Beni anlamaya çalışmıyorlar.Tepkilerimi bilmeden beni kullanmaya çalışıyorlar.Beni saygı ve sevgiyle yönetmiyorlar. Beni tanıyan, bilen insanlar öyle mi?Fırtına şiddetini gösteriyor ve batmaya başlıyorum.Sonra mı?Sonra onlar kurtuluyor.Peki ya ben?Beni düşünen yok ve kaç yıldır ettiğim hizmetleri.Onlar uzaklaşırken ben yavaş yavaş dağılıyorum o bilinmez karanlığı keşfe doğru....