Ayyas.Com

Tam 3 gündür yürüyorlardı ve yağmuruz bir gün geçirmemişlerdi.Yamak efendisinin zırhını taşıyor,zırhın ona yük olmasını engelliyordu.Efendisi iyi bir adamdı her zaman nazikti ama savaşlardan sonra onun hakkında anlatılanlar hep vahşi bir kahramanlık taşırdı.''Hey kaleyi gördüm zırhımı buraya getir'' diye bağırdı efendisi.''Peki lordum''oldu cevabı. Efendisi zırhını giyip atına tekrar çıkana kadar ona yardımcı oldu.Artık savaş zamanı gelmişti.Kötü savaşçı Azeroth dan prensesini kurtarması gerekiyordu. 2 saat sonra kapıdaydılar. Efendisi Kılıcını çekerek atından indi ve ''Dışarı çık ve benle dövüş'' diye bağırarak Azerotha meydan okudu. Kalenin kapısı yavaş yavaş açıldı ve içeriden 12 savaşçının koruduğu Azeroth siyah atının üstünde kılıcını şovalyeye doğrultmuş olarak çıktı.Atından indi ve ''Seni öldürmek benim için büyük bir keyif sevgili Ewaret'' diyerek ilk hamleyi yaptı. Kılıçlar havada çarpışıyor kıvılcımlar saçıyorlardı. Her iki savaşçıda güçlüydü ve bir saat sonra her ikiside aldıkları bir çok yarayla yorulmuş nefeslerini kontrol etmeye çalışıyorlardı.! ''Prenses benim oldu bile Ewaret boşuna savaşıyorsun'' diyerek bir kahkaha attı Azeroth. Bu son gülüşüydü karnına saplanan kılıç kahkasını bölemedi ama onu cehenneme yollamaya yetti. Ewareth kılıcı çekerek diğer savaşçılarala yüzleşmek için döndü fakat onlar kaleyi çoktan terketmişlerdi. Yamağına kapıda kalmasını söyleyerek içeriye girdi ve kalenin en üst katın çıkan merdivenleri tırmandı. İçeriden hıçkırıklar geliyordu kapıyı açtı ve manzara karşısında şok oldu. Prenses bir taburenin üzerinde ona bakıyordu.''Sana layık değilim''oldu son sözleri tabure devrildi ve prensesin boynu ipin basıncıyla kırıldı. Ewareth şok olmuştu hiç birşey yapamadan prenses elinden gitmişti.Kılıcını;onurunu; çekti ve kalbinin üzerine getirip son bir kez dünyaya baktı. Tek hamle ve sonra karanlık. Yamak yukarı çıktığında gördüğü sahneye çok üzüldü ama böyle olacağını biliyordu; hissetmişti. Onları o odada terk ederek bitmeyen yolculuğunun ilk adımlarını attı..!