tünel

Çok hoş bir yazı , benim merak ettiğim esas önemli olanın ruh mu yoksa vücut mu olduğu. Eğer ruhsa bu fani bedene yaptığımız bakım veya ölümden korkumuz neden. Yazdığının benzeri translara ara sıra giriyorum , sürekli yapmam gerekenleri geziyor ruhum sanki , sonra beni arkadaşlarımın daldın yine sesleri uyandrıyor beni. Sanırım asla bilemeyecekler.

Belki ruhumuz bedenimizden daha kırılgan bir yapıya sahiptir ve korunması gerekiyordur. Kimbilir belki de bedenimiz ruhumuzu darbelere karşı koruyan bir yumuşak yastık gibidir..

Aslolan ruhtur benim fikrimce, ama bedeni bir koza, ruhu da bir ipekböceği gibi düşünelim. Gün gelecek ipekböceği evrimini tamamlayacak ve çıkıp gidecek o kozadan. Ve belki de kozasından erken çıkabilen seçilmiş ruhlar vardır ve sonsuza kadar terk etmeden o kozayı seyrü alem yapabiliyorlardır :)

Ay ne güzel anlattım kendi yazdığım fikre tutuldum bir ara geliştireyim bunu :P

yanlız başladığın her macerada yeni yandaşlar ararsın kendine ; Çoğu zaman yeni yandaşlar olmaz, yandaşlarda olmaz. İkinci bir sen e ihtiyaç vardır . buda adamı şizofren yapar . yavaş yavaş

Issız yerlerde kendin için bir evren ol gibi bir söz vardı bak hatırlayamadım yine..

''In solis sis tibi turbalocis..'' Latincesi geldi aklıma.

Kesin doğru hatırlıyorum evet henüz hafızamın beni yanıltması için çok erken..