ilk gibisi yoktur......

yaklasık 6 yıl evvel falandı sanırım...hani resitlik atesi...o zamanlardan kalma ilk öykü çalışmam....paylasmak istedim....ve acemiliime verin salaklıkları...
Başımda bir ağrı var.
Çok fena bi yorgunluk hissediyorum..kollarım ve
bacaklarım da tutulmuş haldeler.buraya nasıl geldim
acaba…deniz sakin..kumsal bomboş ve güneş batmak
üzere..kumsalın girişi veya çıkışı
görünmüyor.sanırım kimsenin bilmediği bir yer
burası.daha fazla konuşup da kendi kendime,deli
olacağıma, gitsem daha iyi olacak…….yürümeye
başladığımdan beri saatler geçti,sanki bi ara da
bişeyler duydum ama hala bulamadım bu kumsalın
çıkışını..hah, işte orda
patikamsı bi yokuş var, içeri dooru gidiyor..sonrada
aşağıya dooru iniş oluyor..arkama
baktığımda kahrolası denizi görmüyorum
artık.önümde ise sık bi orman var..yol içinde
kayboluyor.heryer yemyeşil.acaba hangi mevsimdeyiz,veya
gün.yıldan bile haberim yok ya aslında
neyse….umarım birisine rastlarım da kurtulurum
şu iç işkenceden.bir insan olmasada, ondan daha dikkat
çekici bi ağaç görüyorum…burdan geçip te onun
kollarına düşmemek imkansız gibi geliyor
bana.öylesine çağırtkan ve davetli dalları var ki
.belki de bu ormanın en yaşlı ve bi o kadarda sert
ağacı budur.hemen dibinde ise bi kağıt
var.yazı çok kolay okunuyor,el yazısı olmasına
rağmen,sanki tanıdık bi
yazı…………
Çok bekledim seni.geldiğinde ise keşke
gelmeseydin dedirtecek bi haldeydin.çünkü hiç
değişmemiştin.anlayacağın dualarım
kabul olmamış.onca özel anları ve güzellikleri senle
paylaşmışlık varken neden bi inkara gittin ve
attın geçmişi kafandan bilmiyorum ama bana bi hesap vermek
zorundaydın.ama yapmadın yine, herzaman olduğu
gibi.içinde bilmediğin bi gerçek var……
Onu istiyorum ben.geri gelmesini, yada yine hep numara
yapmanı istiyorum…ama senin her hareketin beni
umutsuzluğa götürmekte..buraya gelirken bir su birikintisi
görmüştüm ve onu bile sevecek denli umutlu ve mutluydum sen
geleceksin diye sırf yıllardan sonra.sanırım bi 3
yıl olmuş olsa gerek, değil mi?neyse..o gün de
duymadın bunları benden,şimdi de
duyamıyorsın ve duyamayacaksın da…tek
şahidim bu arkamdaki ağaç ve ben olacağım..bundan
eminim…ve eminim ki bu ağaç beni zannettiğim gibi
bırakmayacak.burda doğmuşum gibi kalacağım
burada..sen aklım bile gelmediğin için o su birikintisini
sevdiğim gibi,bu ağacı da seviyorum..o su birikintisi
bir ayna gibi girdi gözüme.ve tam ortasında bi karınca
vardı..durmadan kalan 3 bacağıyla
çırpınıyordu..dokunmadım, dokunamadım.çünkü
onu da çok sevdim..ve yağmuru da…ama olmadı
gerekenlerin hepsi…yağmur devam etti, su birikintisi
büyüdü, dilediğimce ıslandım, bu ağacı
buldum,sen geldin, o karınca öldü ama gel görki ; sen sen
değildin geldiğinde..o karınca ikimizden biri
olsaydı keşke.sadece onu düşünüyordum, bana
‘bişey mi varaklında,sanırım dinlemiyorsun
beni’ dediğinde…
Şimdi de aynı şeyi düşünüyorum
aşklarımın en büyüğü…şimdi de
aynı şeyi düşünüyorum…keşke iki
karınca olaydı orada…..çünkü biri kesinlikle
benim..belki diğeri sen olurdun…bu ağacı
bulacağından birgün, eminim ama, bu söylediklerimi
asla……
Bence gücü yetmediği için devamını
yazamamış.ama farketmez de zaten..biten çoktan,hem de çok
ömnceden bitmiş olsa gerek..bu ağaca takılmamam
gerekiyor sanırım..yoluma devam etmeliyim, hava iyiden
iyiye karardı..aslında karanlık bahane.sadece
bişeyler bulmak,kurtulacak bişeyler bulmak, yada sadece
yürümek istiyorum..başım yine ağrımaya
başladı.sanırım şişkinlikten olsa
gerek.belki de kumsalda uyurken biyere vurmuşumdur..ileride bi
ırmak var….ırmakta değil de sanırım
dere diyorlar buna.baya küçük ve şirin bişey..dar ve
sığ biyerini bulup karşı tarafına
geçmeliyim ve bi köprü gibi bişey arayacak vaktim yok gibime
geliyor,yada üşeniyorum, bilmiyorum işte..hem gördüm
bile..fazla ıslanmadan geçerim buradan…yürüsem iyi olacak
ama bakıyorum da derenin kenarı zaten yol.ve beni
götürdüğü yerden dehşet bir ses geliyor..sanırım
su sesi.ama….hımm,anladım..burası
sanırım derenin ırmak olduğu ve hatta kafayı
yediği,azdığı biyer.sudan bir cehennem gibi,bu
görüntünün ateşten olanına sanırım yanardağ
derler..su damlacıkları arasından
gökkuşağı sırıtıyor.4 renk görünüyor
sadece.belki de sabahın körü olduğu içindir.yoluma devam
etmeme yine bir kağıt parçası engel
oluyor.okunaklı bir yazı ama hemen hepsi silinmiş ve
çamur içinde kalmışçamuru temizleyip,biraz nemlendirip
kurutursam belki okunabilir…yanımda kalsın…yine
çok uzun yürüdüm…ve neden
acıkmıyorum,yorulmuyorum..sadece yürümek istiyorum ve
sadece başım ağrıyor …neden…nedense
neden…düşündükçe boşalıyor,boşaldıkça
hafifliyor ve rahatlıyorum…neyse nedir zaten…nereye
nerden nasıl geldiğimi bilmemenin tadını
çıkartmak istiyorum ama yürüyüp de bişey bulmadan tam rahat
edemeyeceğime benziyor.belki istediğim bişey yok,yada
itediğim şeyler yanımda yok ama istemediğim
hiçbişeyde yanımda değil,aklımda bile
yok….hava da kararmak üzere yeniden…..
Bütün bi gece hiç bises eşlik etmedi bana.gözüm
artık bi insan yada insan işi nişeyler
arıyor.iyice kötü olmaya başladım,artık
dünyanın biyerinde bile olmadığımı
düşünmeye başladım..yoksa uzaylılar
tarafından mı kaçırıldım, ve benden
bişey olmayacağını anladılar da attılar
mı beni?bari dünyada biyere atsalardı..neyse…neyse ki
güneş doğmaya başladı.etrafımı
görebiliyorum artık..son bulduğum kağıt da
kurumuş..
Biliyorum.fazla kuruntuluyum.ama elden ne
gelir??gitmemem gerktiğini bende biliyordum ama daha fazla
duramazdım …beni affetmeni falan isteyemem senden,ama
deneyebilirsin..aramız hiç bozulmadı ve öyle
kalsın…nedenlerimi ve sebeplerimi hiç söyleyemedim sana ve
şimdi de kendimden saklıyorum…en güzelinin böyle
olacağını umuyorum…eğer ki bunları
okur veya duyarsan, sana acırım…çünkü olduğun
veya olacağın yeri düşünmek bile
istemeyeceksin..sakın gitme…yada sakın
gelme….gelme……gelme…….gelme….gelme….gelme……gelme
……gelme…..gelme…..gelme….gelme……gelme……gelme…..gelme…gelme…sakın………
Kağıdın gerisi okunmuyor ama
sanırım değişen bişey olmasa gerek,olsada
önemli olmadığından şüphem yok….ilerde yol
yokuş oluyor…ve yanında da üç beş tane kaya
var…oraya kadar yürümeliyim…sanırım geçenlerde
yağmur yağmış ve yoldaki çamurlar
sertleşmiş..her yer ayakizi dolu…ve herbiri de
aynı…hatta dayanamıyorum, bakacağım kendi
ayakkabımın altına….Aman
Allah’ım!!…ve ilerde bir
kağıt…artık sıkıldım
kağıt bulmaktan….biraz
buruşmuş…kalemler de yanında, kayanın
altına doğru itilmiş bi halde….
Artık gelmeyeceğim buraya….en azından
dereyi geçmeyeceğim, kurtulmak istemeden
yürüyeceğim……….
3.gün….
Neden.nedennedennedennedenneden………??ne olursa olsun
kalkmayacağım bidahaki sefere
aşşağıdan……
Sanırım 6. Gün…….
Olmadı yine….hafıza kaybıyla olsa
gerek….sanırım yanıma hatırlatacak
bişeyler almalıyım..belki de atlamamalıyım
yine,ama başka çarem varmı???
8. gün olsa gerek……
yeter artık….gelmek
istemiyorum,kurtulmak ve yok olmak istiyorum…..bitmesini
istiyorum………arkanmdan gelen bana sakın
biyere gitme,belki karşılaşırız,denemeye
değer…..
11. gün…
sanırım bişeyler yazmalıyım ve
gitmeliyim..yani aşşağı…bayaada derin
görünüyor..güzel bi manzara ama beklememeliyim..biri var
aşağıda sanırım ,kızgın bi se
geliyor ve bi o kadar da yorgun….daha fazla eğilmeliyim
sanırım,hah işte orada, yürüyor..ama
….ama….sanki…..
acele etsem iyi olacak..nerdeydi bu kalem….
Sana yetişemezsem bil ki
arkandan geliyorum ve sakın korkma…ben de öyle
yapacağım…sakın arkana ve
aşşağı bakma…sadece
bekle…bekle….gitme….gelme
biyere…gelme…gelme
….gelme….gelme…….
Bilmiyorum kaçıncı
gün….
‘ heeeeeeeeeyyy, aşşağıdakiiiiii!!
Dur, bekleee!! Dur dedim sanaaaa.yahu
du…’’’’