Ayyas.Com

ve bedeninin,ruhunun aklinin onayiyla birakti kendini!.. O anda baslamisti sonsuzluk onun icin! Hissetmiyordu artik aciyida mutluluguda! sadece hafifi bi gulumseme vardi yuzunde belki uzun zamandir ilk defa ama herzamanki gibi gozyaslari esliginde... kararini coktan vermisti!! sonun yaklastini goruyodu. sonsuzlugun baslangicini goruyodu. acilarinin bitisini goruyodu. sonkez dusunmeye firsat vermeden carpti vucudu kayaliklara! tamamen yok olmustu artik,

cekiyorum aciyida cileyide! bi halat bu nasil olsa sonu gelir diye.. belki ucunda mutluluk vardir diye, hep icimde bir umutla.. dugumler cikiyo onume cektikce halati. atladim ilk basta birer birer sonuna gidicem diye! ama her atlayisimda, halata her asilisimda daha cok kanadi elim!! daha cok acidi yuregim tukenen umudumla!

Saçma sapan kelimeler dolaşır bazen beyninde.Yada bezen değil herzaman milyonlarca saçmalık.Ne düşünmen gerektiğini bile düşünemzsin!! Öyle bi an benimkiside kulagıma bişeyler fısıldayan rüzgar,ben,bide kırmızı tabi..Beyaz yapraklar dökülüyor gök yüzünden.Savruluyorlar bi o yana bi bu yana..Birkaçı elime düştü izledim.Bir anda yokoluyorlar usulca konuyor ve yine ansızın yok oluyorlar sadece soguk bir his bırakıyorlar tenimde.Üşümem gerektiğini düşünmeye başlıyorum ardından, üşümeyi dahi unutmuş olduğumu anlıyorum.Beynim toz duman karmakarışık.Bi yandan rüzgar bir yandan yapraklar duyamıyorm artık o kucuk fısıldasmaları.Kırmızıda terk etti beni yine gitti yine bitti.Dur durr bi ses duydum. -sussssss diyor. Kim mi? ...

Maviliğin ortasında sapsarı gezip duruyor. Epey de yukarıda, neredeyse ulaşılmaz duruyor. Aşağıdaysa başka bir mavi, diğer maviye paralel uzanıyor. Gidip geliyor ve gelip gidiyor... Diğer bir sarıya değip değip kaçıyor. Bu ikinci sarı hareketsiz gibi görünüyor. Zaten az ileride de tükeniyor, yerini yemyeşile bırakıyor. Yeşilin hareketi kendiliğinden değil. Onu dalgalandıran renksiz bir şey var. Yukarıdaki mavinin beyaz bölümlerini de bu renksiz şey kontrol ediyor. Bazen beyazları birbirine çarpıp griye dönüştürüyor ve yukarıdaki sarıyı bu grinin içine gömüyor. Grinin kendine has güçleri var. Renksiz şeyle bir olup aşağıdaki sarıya aşağıdaki mavinin özünden bırakıyor. Onu kendisi gibi griye dönüştürüyor. Yeşilin üzerindeyse bir...

Yıllar gelip geçiyor kimsenin dur demesine aldırmadan. Gözümüzü bir açıp kapıyoruz birde bakmışız hayatımızın güzel günleri geride kalmış. Zamanında size değer verenlar şimdi sizi tanımaz olmuş. Çevrenizdeki kişiler değişmiş ama siz hep sabit kalmışınız. Hayat içinden çıkılması zor bir labirent gibi. Sanki hergün farklı bi yeredesiniz ama esasında siz hep aynı yerde kalmış bir adım bile ilerleyememişsiniz. Sağa sola deliler gibi saldırmış bu labirentten bir çıkış yolu aramışsınız ama her zaman başladığınız yere geri dönmüşsünüz. Kaybolduğunuzu hissedersiniz. Sonununuz geldiniğini hissederseniz. Etrafınız kararır hayatınıza lanetler okumaya başlarsınız. Soluk soluğa kalmışsınızdır. Kızgınsınızdır, ama sadece kendinize...

melankolinin gözleri bakar aşağıya biraz hüzün biraz nefret dolu… melankolinin gözyaşları düşer aşağıya tek tek nefessiz bir öpücük gibidir ölmek isteği, ve yaşamak

İnsan bu günü sever İnsan geceyi özler Sözler eder tutmaz da, Edilince tutulsun ister Gözler yarının hediyesini, Yok ki bir arzusu Ağlar da senin arkandan ya, O da yalan, iki gün sürer

Yarım açık ağzından süzülürdü gülümsemesi, Taşardı ellerimden tutamam da düğümlenirdi... Yanık bir türkü olurdu ciğerlerimde, Köşedeki çimenliğin adımıza yazıldığını sanardık... Yazardık teker teker adımlarımızı her sefer, Uçkur toplamalardan kaçarken hızlanırdık... Ya bizim dolambaçlarda anılan hikayelerimiz anılsa, Islıklara marş olmaktan korkup kanat altında...

Kaybetmeye Dair...

Hiç bir şeydeki Tek Gerçek (Kaybedenler Kulübü) 13.01.06 (01:56) Yine bir hçliğin olmayışıydı anlatmadığım yada anlatamadığım… Hiç kaybım olmadı belki de , hiç kazandığımın olmamasıyla birlikte. Belki kavramları anlayamadık kazanmak yada kaybetmek… Bir insanı hayata bağlayan nedir ki ? Bir aşk mı bir müzik mi yoksa paramı ? Belki de bir hiçliktir insanın kaybetmek istemediği tek şey . Belki de hiçbir şeydir bizi hayata bağlayan. Belki de bunları bir inançsız (yukarda biri olduğuna inanan inançsız onla savaşmak zorunda olan), Farklı olmak değil amacı , çünkü hiçbir zaman bir amacı olmamıştı … Dünyada kaç insan yalan doğar ve şakacıktan ölür ? Peki esas olan gerçek nedir ? Yoksa hiçbir şey mi ? Hangi insan hiç...

bir ağacın yaprağıyım bir mevsimlik ömür, bir nefeslik bir yaşam… yarım bir yaşamım var, bir kürüm var damarlarımda senin için, sana özel alınca öleceğim… ve her tomurcuklanmada biraz daha bitiyor enerjim

ben şimdi oturup senin için ağlamıyacağım. ama hayaller de kurmayacağım senin için. evet sana dokunduğum an belki dünya yeniden yaratıldı bir yerlerde ama ben o dünyaya ait olmayacağım... ben artık aşkın bir gün gidecek haline bağlanmıyacağım. anlarımız güzel olsun seninle, hatta en güzel anlarımız olsun ama an o an son bulsun. seninle bir gelecek kurmayacağım. olmazları öğrenebilmeli insan. neyin anlık neyin geleceklik olduğunu bilmeli. ömrümü parça pinçik edemiyorum üzgünüm. yaşam enerjimi önceleri tüm boş şeyler için harcamışım ve sana kalmamış. senin için enerji yaratamayacağım. aşk fedakarlıksa... üzgünüm yapamayacağım

"Gecenin karanlığını delen kuyruklu yıldız gibisin; kapkara hayatıma renk katıyorsun. senin rengin yeşil; sımsıcak bir yeşil, gözlerin kadar sıcak.." bazen de "kırmızı" oluyorsun. gözlerinin içi alev alev oluyor. saçlarında bir rüzgar taşıyorsun o zaman; ben deyim karayel, sen de poyraz. şehrin üzerine çöküp bütün buz tabakalarını kırıyorsun sıcaklığınla. zaman zaman "turuncu" oluyorsun. gülümsüyorsun, o an herşey gülümsüyor, sen farketmiyorsun. gülümsediğinde gözlerindeki ışığın parlaklığı artıyor, pencereden haylaz bir güneş ışığı sızıyor. sen gülümsediğinde biraz daha "yaşanabilir" oluyor hayat. soğuk hava ya da ruhsuz bedenler daha az yakıyor canımı. daha az sigara içiyorum, daha az...

Delicesine yağmur yağıyor dışarıda..Sanki her damla içimi yakıyor.Camdan izliyorum sokağı.İnsanlar bir yerlere koşuşturuyorlar, acele içindeler.Sanki nereye gittiklerini bilmezcesine yürüyorlar...Yüzlerine takılıyor gözlerim.İfadesiz bir surat ve anlamsız bakışlar.Hepsi bu...Oysa ki bn bunları istemiyordum.Bakışlarından yüreğini okumak istiyordum insanların.Gözlerine baktığımda o sıcaklığı hissetmek...Tekrar cama kaydı gözlerim: Neydi insanları bu kadar soğuk yapan?İyi niyetten uzak, yalanlarla dolu ve kibirle kaplanmış yürekler...Ne kadar safmışım onları kendim gibi sanarken.Onlara iyi niyet tepsisinde yüreğimi sunarken... Ya da onlarmı cok duygusuzdular bu kalbi acımasızca hırpalarken?!

Yazılmamış yazılardı hayat. Bilmediğim sorulardı. Her gece ne olacak diye düşündüğüm anlardı hayat. O anlar o kadar kısaydı ki , hayatın ne kadar çabuk geçtiğini bile düşünemedik o anlarda. Hep korktuk ,hep… bir şeyler yapmaya çalıştık,yapacağımızı düşledik. Çabaladık yırtındık. Baktık ki bir şeyler güzel gidiyor ,korkmaya başladık. Ya elimizden alırlarsa. Kendimizi korkuyla bitirdik. Baktık kötü gidiyor umutsuzluğa düştük,elimizdekileri de bırakıp , sanrılar görmeye başladık.Öyle sanrılardı ki bunlar artık gerçekten hayatım bu olmuştu. Gerçekle hayali karıştırıp durduk. Kabusu gerçek zannettik bazen. Bazen de gerçeği hayal zannettik. Bi an durduk , arkamıza döndük.kaybettiğimiz insanlara , hayatlara, zamanlara...

Issız sessiz geldi de geçti yine bir gün. Zaman insanla dalga geçiyor, ve saatin çılgın kahkahaları Kulaklarımda yankılanıyor hala. Tik, tak..tik, tak..tik.... Günü görmeden batıyor artık güneş. Gülümsemesini unuttum “Ay”ın, Tıpkı saçının meltemde dalgalanışını artık hatırlayamadığım gibi. Adın neydi senin? Saçlarının rengi kızıldı değil mi? Sorular, sorular. Artık cevabını bilemediğim sorular. Sormayı bile unuttuğum sorular. Cevabını ise artık bulamayacağım sorular.