dönüşü yokmuş

mutlu muyum? mutluyum sanırım. yine manik moda girmiş durumdayım. gereğinden uzun süren depresiflikten sonra böyle birşey bekliyordum zaten...
lakin içimden hala içten gülmek gelmiyor,ağlamak da gelmiyor işin garibi... kim ne anlarsa anlasın, kim ne kadar tekme atarsa atsın umrumda değil şu an... benim, gülüyorum içten olmadığı halde eğlenerek,belki bilmem kaç saattir bilgisayarın başında olmamın etkisiyle mutlu hissediyorum kendimi... malum, beyin ve beyincik uyuşunca salaklaşıyor insan...
yalnızlık hoş birşey... sonuçta en fazla "ben yalnızım" diye ağlarsın. ee? etrafındakiler seni kırdığı zaman da ağlamıyor musun? boşver... sen kendine yetersin...
ağlamak sadece bebeklerin isteklerini yerine getirir... hoş,onlar da dertlerini tam olarak anlatamazlar ya... sürekli deneme yanılma yöntemiyle gerçekleştirilir istekleri...
insanlar çok ilginç...cidden çok ilginç... bir anda... hemen... aniden... ilginç yani...
insanlara değer vermek hatadır...e benim hayatım başlı başına hatalarla dolu değil mi? elime bir silgi alıp da tüm hataları silecek kadar güçlü müyüm? sanırım hayır... öyleyse hatalarım beni silecek...
silik günlerin, silik kahramanından sevgiler...