Tüm o karmaşanın içinden sıyrılıp geldik işte...

Hep böyle kuytu karanlık yerleri sevenleriz biz. Barın en karanlık köşesindeki yalnızlarız, Herhangi bir kentin herhangi arka sokağında beşinci sınıv motelin önündeki sokak lambasının altında sigara içenleriz, bütün bir hafta sonunu evinden çıkmadan patates cipsi yeyip bira içerek ve detone nameler dinleyerek geçirenleriz, dünyanın öbür ucunda da olsa bizi anlayan birileri olduğunu bilip o "umut" denen dala tutunmaya devam edenleriz. Maskeli baloları sevmedik biz, iğrenç pazarlıkların içinde olmadık, meyhane köşelerinde ülkeyi kurtarma planları yapmadık, ruhumuzu şeytana satmadık, zengin olmak için çalışmadık, yaşamak için çalıştık. Fazla beklentimiz de yoktu zaten, sınırlar belliydi, kurallar belliydi sadece kuralların minimum gerekliliklerini yerine getirdik. Yine de hayallerden geri kalmadık, ümitlerimiz vardı bizim, şanssız parmaklarımızla biletler aldık, at yarışı oynadık, bir sonraki güne kadar yaşamak için sebep ürettik kafamızda. Şans, kader, alın yazısı -ne derseniz deyin- hep başka yerlerde başka insanların yanındaydı. Hep arada biryerlerdeydik. Büfeden sigara isteyen adam olduk bazen, bazen kendimizi kaybedip şehrin öbür ucunda bulduk, bazen son şişenin dibinde, güzel bir şarkının kahramanı olduk bazen, bazen yağmurun altında yürüdük ağır adımlarla. Yağmurdan korkmadık hiç ama sevmedik de. Soğuk tren istasyonlarının kazınmış banklarında sigara içtik. Sokak köpeklerinden korkmadık, ağlamaktan da..
Dünya gurbetti bizim için, o yüzden dönüp küfür ettik zaman zaman en kallavisinden zembereği bozulmuş kirli ihtiyara..
Yaşıyoruz işte, içinizde biryerdeyiz, siz görmeseniz de oradayız, siz görmeseniz de orada olmaya devam edeceğiz..
Zaten yaşamak, böyle bir başına, böyle boşluğa haykırıp iki şişe köpek öldüren şarabına ruhunu satmak değil midir?