fısıltı

bakışlarında en ufak bir kuşku belirtisi yoktu. ağzımdan çıkan hiç bir kelime yüzüne çarpıp dağılmamıştı sanki.
-nereye gömülmek istersin? dedi.
-"bel öldüm" diye yineledim ve sustum.
elindeki bardağa tükürdü ve benimkini almak için uzandı. parmaklarımı tek tek ayırdı bardaktan ve bükülmüş parmaklarımın üzerinde bir elmasın ışıltısı göründü. başımdaki sertliği benden uzaklaştıran ellerindeydim.
gidiyorduk... bir daha dönmemek üzere gidiyorduk. adımlarım havadaydı ve yatay bir seyirde susuyordum ben.
tam da üşümeye başlamıştım ki bir şeyler süzülmeye başladı üzerimden. bana değip kaçan milyonlarca şey.
bu da bitti işte. çerçevelenip duvara asılma zamanı şimdi.
ani hareketlerle sarsılıyorum. sesini duyuyorum karanlıkta. altıncı hissim güçlendi ölünce. yaşarken ne kadar gürültü yapıyormuşum ben. gerçek bir tanışma anı bu.
çukur giderek derinleşiyor, kimse görünmüyor artık yukarıda. gidiyorlar işte, görüyorum... hissediyorum...