Sürekli karanlık için bir dakika sessizlik

Gözlerini aldım, gözlerimin yanına koydum. Ne kadar sessizleşti dünya. Halbuki beş dakika önce belediye hoparlörlerinin mekanik sesi çınlatmıştı kentimi. Çok değil, bir kaç saat önce de markete sigara almaya gitmiştim, o kadar basit bir diyalog yaşamıştım ki kendimden utanmıştım. Derinlik yoktu, şiirsellik yoktu, kahrolası maskem vardı ve birmilyonaltıyüzbin liram.
Sabah terlemiş sokakları adımlamıştım, en dar kapısından girmiştim gündüz hapishaneme, sigara dumanıyla oksijen ihtiyacımı karşılamıştım. Yağmur yağmıştı, sıkılmıştım. Her tarafımda boş diyaloglar biriktirmiş insanlar vardı. Hepsi ölecekti, hepsiyle beraber ben de ölecektim. Konuştuğum tüm insanlar, tüpçü, marketçi, adının önünde sevimsiz bir sıfat taşıyan bütün insanlar ölecekti. Ben de ölecektim. Belki o zaman yağmur daha dikkatli olurdu sessizliği bozmamak için.
Gözlerini aldım o karanlıktan, kimseye görünmedim. Siyah bir gölgeydim o sokaklarda, evinin penceresini aralayıp girdim kalbine. Ömrümün en koyu karanlığının ve en zifiri sessizliğinin içinde buldum kendimi. Bu kadar grotesk olmak zorunda mıydın?
Sonra beynine doğru ilerledim, ruhunun çıkmazlarını kullandım, terledim, yoruldum. Soğuktu ellerin, ellerinden tuttum. Tökezledin, düşer gibi oldun, ellerime daha sıkı sarıldın. Ruhun bir an vücudunu terkedip tenimi okşadı. Ayakta kalmak için beni mi bulmuştun?
Uyandın sonra, sırtındaki kamburdum. Çıkarıp fortmantoya astın, rahatladın. Yolların vardı senin sancılı, yüzüne baktım, çoktan gitmiştin.
Akşamüstü, yaprakların toplu intihar partileri verdikleri mevsim. Boşver beni, cephene bak, orada değilim. Doğru yol, ilerle, ben seni kollarım. Ama gözlerindeki o melankoli..
Dayanamadım, gözlerini aldım, gözlerimin yanına koydum. Ne kadar sessizleşmişti o an dünya..