güneş tarlası

Elimi öpmek için bekliyor. Önümde eğilmek mutlu edecekmiş onu. Kırmızı bir halıya düşmüş gölgesi. Ruhunu duvara asmış. Organik bir çığlığa dünüşmüş bedeni.
Zıplaya zıplaya yüzen bir balık olamayacak hiç o. Suyun altında korkunç bir güç olarak kalacak.
Bir özgürlük muskası var boynunda. Oysa eskiden ayağında zincir olurdu böylelerinin. Boncuklardan geçirmiş ruhunu boynuna asmış. Odasında bir mezarlık varmış. Çaldım burasını.
bir uçurumun kenarına gelmiş, atlamış… gölgesi bir ağaca sarılmış. Bu yüzden hep susmuş. Hiç ölmemiş.
medyum memiş...
kafiye olsun diye değil...