sabit

sakin bir eksilme fırtınasına tutulmuş gibiyim. geride kalmış o kadar çok şey var ki. ne kadar çok şey kopup gitmiş ben hiç farketmeden. azalmışım azaldığımı bile anlamamışım. çoktan eskimiş bir dostun gidişi. ben hala aynı yerde aynı dostlarla çevrili olduğumu düşünürken, birden farkettim her şeyin değişmiş olduğunu. oysa ben bile aynı ben değilmişim.
şimdi ne yapıyor onlar? bir zamanlar deliler gibi sevdiğim insan yaşıyor mu hala? öyle yavaş tükenmiş ki her şey, yokluğu bir anda gösterdi kendini. ben buraya ait olamadım hiç. ben yeniliği ve değişimi göremedim hiç. yıllar önce verdiğim bir sözü tutmak istedim ve söz verdiğim kişinin ne kadar uzakta olduğunu gördüm şimdi. kaybolmuş bir anı gibiyim artık onların belleğinde. oysa ben hala kaydediyordum paylaştıklarımızı. hala paylaştığımızı sanıyorum.
ben nerede yanlış yaptım? dostum derken ne anladım? yeni hiç bir şey yok onlara dair. bilseydim ki gidiyorlar peşlerine takılmaz mıydım? ya da gitmeyin, durun demez miydim. o kadar geç kalmışım ki, arkamı döndüğümde hissettiğim boşluğun ne kadar eskimiş olduğunu görmek yıktı beni. ben terkedileli ne çok olmuş.
bir nehirin kenarında toprağa gömülü bir taşmışım. hiç durmamış o nehir hep akmış. ben hep beklemişim. su olduğumu sanarken ben, ne kadar da aldanmışım. ben sadece ıslanmışım.
çok eski bir sesin yankısı gibi duyduğum her şey. geçmiş yapış yapış bir yük olmuş sırtımda. ben yoruldukça çoğalmış anılar. o nehir denize çoktan ulaşmış. kalkıp gitmek öyle zor ki...